Categorie archief: Politiek

Roosje

Ook met verbazing naar de heisa gekeken rond een reportage van de RTBF over Marie-Rose Morel?  Voor wie niet op de hoogte is: klik hier.  De RTBF wordt verweten op een partijdige en mensonwaardige manier gekeken te hebben naar de begrafenis van mevr. Morel, ex-Vlaams Belangpolitica en onlangs overleden aan kanker en voorbije zaterdag begraven in de Antwerpse kathedraal.  Enfin, begraven, een begrafenismis gekregen.

Ik moest er toch even over nadenken.  De voorbije maanden, toen duidelijk werd dat Marie-Rose Morel de strijd tegen de voortwoekerende kanker definitief verloren had (de hoop op een medisch mirakel niet te na gesproken), leek het land zich voor te bereiden op een rouwfase: roddelboekje na kwaliteitskrant besprak de moedige strijd van “Roosje” en haar politieke verleden deed ineens niet meer ter zake.  Diezelfde media hebben haar echter ook jarenlang duidelijk benaderd vanuit haar extreem-rechtse sympathieën.  We moeten een kat een kat noemen: mevrouw Morel wàs xenofoob.  Het feit dat ze jarenlang binnen de partij, tot in de hoogste organen, functioneerde, bewijst dat voldoende.  Ze had behoorlijk rechtse ideeën.  En voor het verhaal van de kanker de buitenwereld bereikte (in twee delen zelfs, toen bleek dat het venijn zich tijdens de eerste behandeling kranig had geweerd) plaatste ik Morel evengoed waar ik met velen vond dat ze thuishoorde: ergens achterin in mijn geheugen, geklasseerd bij “niet geschikt om op te stemmen”.

En toen had het beest haar te pakken en bleek heel duidelijk voor ons, Vlamingen, de uiteindelijke relativiteit van het politieke bestaan: het is een méns, verdorie. Weliswaar één met volgens mij weerzinwekkende ideeën, maar de dood is een categorie waar weinig tegenop kan.  We leefden dus allemaal een beetje mee bij het lezen over haar lijdensweg en de strijd om haar kinderen.  En zelfs Frank Vanhecke, nota bene de voorzitter die het Vlaams Belang geleid heeft tijdens haar hardste, meest extreem-rechtse campagnes (de bokshandschoenen, iemand?)… zelfs hij wordt opeens, behalve politicus, een mens.  En met mensen die lijden kan men meestal niet anders dan meeleven.

En dat is meteen ook de reden waarom er zoveel heisa is rond de RTBF-reportage.  En het illustreert eigenlijk ook hoe ver onze leefwereld afstaat van die van onze franstalige landgenoten.  Want zij hebben in hun boekskes en kranten geen aandacht aan haar niet-politieke leven besteed. Dat doen wij zelf ook amper bij de franstalige politici.  Ik heb nog nooit het interieur van een Waalse politicus vanbinnen gezien (remember Rik Daems met zijn protserige villa) of een gedetailleerde niet-politieke levensgeschiedenis onder ogen gekregen over deze of gene gestorvene politicus bezuiden de taalgrens.  Wel een korte politieke biografie, af en toe ook wat beelden op TV als het een héél belangrijke meneer of mevrouw was.  Maar of ze aan kanker dan wel aan ouderdom of verveling gestorven zijn, en of ze een zware vechtscheiding of een prinselijk leven achter de rug hebben… vaak maar enkele lijntjes in de marge waard in onze kranten (en al helemaal niet in onze boekskes die bol staan van bleke artiesten en hun persoonlijke miserie of geluk).

We maken ons dus eigenlijk druk om iets dat niet te vermijden valt, in een bijzonder land met twee culturen die elkaar gewoon niet meer willen leren kennen.  Wie leest hier de Paris-Match?  La Dernière Heure? Kijkt wel eens naar Le Journal of zelfs maar naar le Week End Sportif op de RTBF?  Mag ik denken dat het een minderheid van jullie betreft?  Vanuit hun standpunt,maakt het privéleven van Marie-Rose Morel dus maar weinig uit, voor hen gaat het om de politica.  En op dat vlak waren ze denk ik best wel correct, behalve dan wat het verzwijgen/vergeten betreft van het feit dat ze in onmin leefde met de huidige partijtop.

Je zou eventueel wel kunnen aankaarten dat die reporters beter hadden moeten weten: zij worden geacht wél de media van het andere landsgedeelte uit te pluizen om op de hoogte te blijven van relevant nieuws.  Dat is dan wel waar, maar ze geven daarvan maar héél weinig door aan hun eigen publiek, waarschijnlijk grotendeels door economische motieven: de persoonlijke wedervarens van onze franstalige landgenoten interesseert ons te weinig, en verkoopt dus niet.  Of niet genoeg.  En ook reporters moeten naar hun broodheren luisteren.

En voor wie hieruit wil afleiden dat het daarom maar beter is dat we splitsen: deze discussie staat daar volledig los van (landen genoeg waar het samenleven van verschillende taalgroepen en culturen wel lukt. Zie Zwitserland).

Advertenties

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Filosofische overpeinzingen, Politiek

Het is genoeg geweest

Vandaag erger ik mij rot.  En dat heeft met de polletiek te maken.  Het aantal dagen dat dit land al zonder verkozen en met volheid van bevoegdheden functionerende regering zit, is te beschamend om neer te schrijven. Eén dezer weken breken we het wereldrecord land-in-onderhandeling-zijn.  Serieus.

De voorbije jaren hebben we de gestage opmars van de NV-A mogen meemaken, en de verkiezingsresultaten van juni vorig jaar gaven hen een verdiende plaats aan de onderhandelingstafel. Langs Franstalige zijde (wat ook maar raar is, want wat dan met de Duitstaligen, ook al zijn die nog met zo weinig) maakten de resultaten de PS incontournable.  Maar om iet of wat staat hervormd te krijgen, is een meerderheid nodig van 66%.  Da’s veel volk, en dus moest een bont allegaartje van zeven partijen aanschuiven aan tafel.  Alle mogelijke kleuren van het politieke spectrum: rood, geel, groen, oranje.  Samen geeft dat naar ik mij herinner uit de kleuterklas, een soort strontkleur.

En dat is wat we stilaan voor onze ogen zien gebeuren… een strontgedoe.  Het hele politieke spel kan de mensen steeds minder boeien.  Alleen een paar onderhandelaars die bang voor hun eigen schaduw aan symbolengevechten doen die zo uit Don Quichot kunnen komen blijven noestig verder boksen, opgejaagd door een bloed ruikende persmeute (moest dat nu écht, die nota lekken? en moest er daarom per se over geschreven worden?).  Hun ideologie, en de angst voor hun achterban, verlamt beleidsmakers tot beleidsafwachters.   Als Van de Lanotte per koerier de langverwachte nota laat rondbrengen met de vraag om alstublieft tegen woensdagmiddag iets te laten weten, en dan laten slechts twee partijen voor dat tijdstip iets weten.  Het is een teken aan de wand. En uiteindelijk blijken slechts twee partijen bereid om er gewoon voor te gaan, na al dat zware en oh zo gevoelige aftoetsen, afbakenen, nuanceren en repeteren van de voorbije maanden.

Dan word ik boos.  Dan word ik woedend.  Op hen allemaal (behalve, ere wie ere toekomt, Groen, die de noodzaak en hoogdringendheid lijkt in te zien van de hele situatie en dus ook vrij snel gehoor gaf aan de oproep van Van de Lanotte.  SPa volgt de nota om evidente redenen), die polletiekers die wel zeggen te weten wat er onder hun kiezersvolk leeft, maar ondertussen vergeten dat er nog altijd véél meer mensen niet voor hen gestemd hebben.  Het mag zo bvb wel zijn dat de NVA in Vlaanderen bijna 28% van de stemmen haalde, ze konden in Vlaanderen dus ook 72% van de kiezers niet overtuigen. En op nationaal vlak in verhouding nog veel minder.  En voor de PS la même chose.

Waar halen ze verdorie het recht vandaan om de financiële toekomst van dit land op het spel te zetten?  We zijn voor zover ik me heb geinformeerd het enige, het énige land in de Europese Unie dat nog geen duidelijk en officieel plan heeft over hoe ze de crisis zullen aanpakken, bij gebrek aan bevoegdheden voor de huidige regering van lopende zaken.

Ik kan me prima voorstellen dat bepaalde partijen en strekkingen vinden dat dit land in haar huidige vorm niet functioneert zoals het zou kunnen en moeten.  Zoiets vraagt tijd om ideeën te laten rijpen, gedegen en onderbouwd denkwerk en vooral samen praten en aftoetsen met anderen, met respect voor diens standpunten. Zaken dus die in de politiek van de twintigste eeuw werden beschouwd als eigenschappen van een goed politicus.  En wat hebben we de voorbije 207 dagen zien passeren?  Onderhandelingen, lekken, angst voor de eigen kiezer (een kiezer die, als een regering gevormd wordt en haar termijn volmaakt, BHV in 2014 de plaats heeft gegeven die ze verdient in de geschiedenis, nl. die van voetnoot) en hopen gesprekken in alle vormen en maten.  Met sinds september één constante: nooit met alle zeven partijen samen rond één tafel.

De tactiek van Van de Lanotte was er één van die twintigste eeuw.  Ze heeft blijkbaar niet gewerkt, want partijen blijven bang.  En dat is niet voor te stellen, want in de Wetstraat is vier jaar een eeuwigheid.  Ik weet best wel dat bij al die partijen grote ideologische motieven meespelen en dat het de NV-A zogezegd (tot grote verbazing van Di Rupo, zo las ik in de gazet) niet echt om de macht te doen zou zijn, maar om de verandering.  Maar die verandering die zij willen, is te hoog gegrepen voor de geesten in Wallonië.

En veel stemmen gaan ze in 2014 niet verliezen aan het feit dat ze bepaalde zaken niet hebben kunnen waarmaken.  In 2014 worden de verschillende partijen afgerekend op hun resultaten op het vlak van sociale zekerheid, justitie en het op orde krijgen van de financiële huishouding van dit land.  En dat ze er nu niet mee afkomen dat het net die huishouding is die het allemaal zo moeilijk maakt.  Ze hebben al veel te veel dagen de kans gekregen om er zoveel mogelijk uit te halen (en het vaak nog gekregen ook!).  En die ideale staat die al die partijen willen, die komen wel, na nog twintig staatshervormingen.  Nu mag ook, maar dan vooruit met de geit, verdomme!

Dat ze daar eens akte van nemen en een keuze maken.

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Filosofische overpeinzingen, Politiek

Mottige tijden

Ik ben in mijn vorige post een beetje te voortvarend geweest: de Tour is tot nu toe niet echt de moeite waard gebleken, met een saaie tweede week (awoert ASO-met-het-waardeloze-parcours, awoert alle teams-met-schrik-voor-Astana-en/of-Columbia).  Het mag dan wel zo zijn dat de renners zich de eerste twee uur suf rijden, maar eens de goede vlucht vertrokken is, gebeurt er ook echt niéts meer.  Vandaag had ik (op dit moment is de hoop alweer verzwonden, en dat op 33km voor de aankomst!) een béétje hoop dat het nog spannend zou worden, met een paar flinke Vogezencols en rotweer. Maar noppes, waar de Platzerwazl nog leidde tot een halvering van de achterstand van het peloton (van zes naar drie minuten) op de kopgroep, heeft diezelfde kopgroep (ondertussen één man! één!) in een stomme afdaling en een bergske van niks opnieuw zes minuten voorsprong te pakken gekregen. En ik die dacht dat men bij koud en slecht weer sneller reed, wegens rapper-thuis-en-warmer.  Ook al niets, dus.

Enfin, ik zeur.

Maar wat ik erger vind, is dat een weekje verlof (een deugddoend verlof, dank u) aan zee blijkbaar in dit land voor heel wat veranderingen zorgt: Michel Daerden, de vleesgeworden mottigaard van de PS, in de federale regering, waarmee de devaluering van het federale niveau nog meer zichtbaar werd (terwijl daar tot nader order, en daar alleen, nog altijd de pensioenen, de sociale zekerheid en het grootste deel onzer financiën wordt geregeld, hee) dan het al was.  Of Daerden nu een goed mens is of niet kan me eigenlijk in de verste verte niet bommen. Imago speelt op dat niveau namelijk echt wel een rol, en die van Daerden is dat van een alcoholist die niet kan rekenen, kijk maar naar de begroting waarmee hij de Waalse landgenoten opzadelt na zijn passage als minister van Begroting aldaar), maar Di Rupo heeft na vandaag bij mij lichtjes afgedaan waar ik hem voordien nog een beetje het voordeel van de twijfel gaf.  Weet die Daerden dingen over zijn voorzitter die wij niet mogen weten, misschien?  De almacht van de PS-baronnen begint me de keel uit te hangen.

En er is blijkbaar een nieuwe staatssecretaris voor personen met een handicap, en dan nog één die in feite flink gedegradeerd is in vergelijking met zijn vorige functie.  En een nieuwe minister van Cultuur op Vlaams niveau, dus ik heb zelf ook een nieuwe chef!  Bye Anciaux, welkom Schauvliege. Ik geef haar het voordeel van de twijfel, alleen al omdat ze durfde toegeven dat ze nog niet zoveel weet over dat departement.

Hoewel… think again: zou men op Financiën en Begroting ook iemand durven zetten die niets weet van balansen en jaarrekeningen (Reynders kan dat wel, maar doet het niet)?  Cultuur blijft in staatszaken toch altijd een kneusje. Jammer.

En avant, we blijven hopen dat het verloop van de Tour wat interessanter wordt, en dat onze polletiek het niet te bont maakt.

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder competitieve lichaamsbeweging, Politiek

15 juli 2008

15 juli 2008. De datum stond reeds maanden in het vet én het rood aangekruist in de agenda’s van de verschillende pionnen van het Belgische politieke bestel. Na maandenlange onderhandelingen, een interimregering en een gedurende een half jaar halfslachtig werkende regering onder leiding van zelfverklaarde hoop voor Vlaanderen Yves Leterme, staan we vandaag terug bij af.


Wat op zich niet zo verwonderlijk hoeft te zijn: in het huidige maatschappelijke bestel, waar het onmiddellijke electorale succes dat met bepaalde uitspraken te behalen valt een stuk zwaarder doorweegt dan een iet of wat langetermijnvisie, was Leterme vanaf het begin tot mislukken gedoemd. Want al van bij het begin van de verkiezingscampagne voor juni 2007 kon elke geïnformeerde mens inzien dat grondige staatshervormingen zo niet onmogelijk, dan toch minstens zéér moeilijk zouden worden. Door samen met de NV-A nogal ostentatief te gaan roeren in het potje van de vijf minuten politieke moed (later op smaak gebracht met vette vissen en allerhande fauna en flora), die doos van Pandora die geopend werd nadat Verhofstadt er in het begin van de twintigste eeuw evenmin in slaagde B-H-V op een redelijke manier te splitsen, gaf onze huidige premier aan alle Vlamingen de illusie dat politiek louter een kwestie is van koppen tellen en nadien de gemaakte beloften zonder meer door te drukken, tegen de zin van de andere partijen en/of gemeenschappen in. Bij de Walen – hoe zou u zelf zijn? – bracht hij daardoor natuurlijk alleen maar gevoelens van aversie naar boven.
Het uiteindelijke verkiezingsresultaat van juni 2007 maakte de situatie daarnaast nog een stuk complexer: ook bij onze Waalse landgenoten bleek de verkiezingsuitslag niet van die aard dat het de plaatselijke partijen tot een houding van flexibiliteit en toegeeflijkheid (toch twee voorwaarden om tot een menselijk en werkbaar compromis te komen) kon bewegen. En daar stonden we dan: geen eenvoudige tweederde meerderheid (nodig om de communaitaire plannen van het kartel CD&V-NV-A door te drukken) waardoor de PS aan boord gehesen werd. Wat op zijn beurt aan de onderhandelings- en regeringstafel voor een wedstrijdje “beste Waal” zorgde: welke politicus gaf het minste toe aan de verzuchtingen van die “onredelijke” Vlamingen? Wat, a forteriori, evengoed zorgde voor een verstrakking van de standpunten in Vlaanderen.

Een kleine 400 dagen later staan we, zoals net gezegd, dus nergens. Al is dat de waarheid ook wat geweld aandoen: we staan wel degelijk ergens, maar het is, hoe je het ook draait of keert, een achteruitgang in vergelijking met juni 2007, iets wat de partijen die tot vandaag de regering Leterme I hebben gevormd écht niet graag zullen horen. Toch is het de realiteit, die echter voor een groot deel buiten de bevoegdheden van de regering-Leterme valt, dat de financiële markten het voorbije jaar zwaar onder druk hebben gestaan (in Amerika spreekt Democratisch presidentskandidaat Barack Obama sinds kort in het openbaar over een heuse recessie) en dat de verkozen politici in dit land er niet voor hebben geopteerd om het directe belang van het (Belgische) land voorop te stellen. Waar wel voor werd gekozen zijn de belangen van (eigen) partij en (eigen) kiezer.
Op zich hoeft dat geen probleem te zijn: elke partij heeft zijn eigen core-business en dus ook zijn eigen stempubliek. Van leidsmannen, regeringen en zéker premiers verwacht men echter meer, en zeker in – laat ons een kat een kat noemen- een periode van crisis (die nog een stuk erger kan als we niet opletten). Openheid, daadkracht (waarvan Leterme naar de verschillende media te horen véél te weinig heeft tentoongespreid, behalve dan de voorbije ultieme dagen) en vooral het kunnen maken van een werkbaar compromis. Maar daarvoor moeten, anderzijds, ook alle partijen bereid zijn hun eigen wensen niet langer voor waarheid aan te nemen, iets wat er zowel aan Vlaamse als aan Waalse kant dus zo te zien gewoon niet in zat. En daar speelt staatsmanschap een grote rol. Een zeker Reynderiaans cynisme maakt zich dan van me meester: “Geachte heren en dames politici, Bedankt om zo goed voor ons te zorgen, wars van jullie eigen politieke eigenbelang”.

Is er dan wel een oplossing in zicht, of zelfs maar mogelijk? Het zal moeten. Dit land is, hoe je het ook draait of keert, het land waarmee we het verder zullen moeten doen. En ik denk dat de meeste mensen, Walen inbegrepen, beseffen dat dit moet in een aangepaste versie. Een versie die dus onderhandeld moet worden binnen een rustig, non-electoraal kader. Want laten we een zeker realisme in onze geesten bewaren: als het huidige politieke bestel er niet eens in slaagt om Brussel-Halle-Vilvoorde te splitsen (uit noodzaak dan nog, zie de uitspraak van het Grondwettelijk Hof, al dan niet met wat toegevingen), wat zouden we er dan nog maar over dúrven denken om een héél land te scheiden? Gaan we de economische, sociale, financiële en andere boel dan maar gewoon tien jaar de boel laten tijdens de zonder twijfel helse onderhandelingen die er dan komen, om nadien opnieuw met een staatsschuld die die van de jaren ’80 benadert op pad te gaan? Nee toch?

Mensen politici, van welke gezindte dan ook, neem uw verantwoordelijkheid. Het wordt tijd.

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Politiek

’s Ochtends na het ontbijt

Tiens, mijn eerste tendenzen zijn overeind gebleven. En ondertussen is ook in Walenland het één en ander duidelijk geworden: daar wordt slechts één partij afgerekend op paars, en niet alletwee, zoals in de Vlaanders. Het beloven dus nog fijne, en vooral lànge, verkennings- en onderhandelingsronden te worden.

Mogelijkheden:

  • Rooms-blauw? 81 zetels op 150. Klinkt gezien de omstandigheden het meest logisch, maar daar heeft Leterme – en vooral diens kartelpartner, de N-VA – zijn staatshervorming nog niet mee, waarvoor men een 2/3 meerderheid oftewel 100 zetels moet halen. Een grondwet is dan ook niet zomaar een stukske papier, meneer, dat men met een gewone meerderheid van 50%+1 kan gaan herschrijven!)
  • Rooms-blauw-groen? 93 op 150. Geen staatshervorming mee gewonnen, en als er één coalitie is die binnen de kortste keren uit elkaar spat, is het wel deze.
  • Rooms-rood? nah, 74 zetels op 150 is geen meerderheid. Boeken toe.
  • Rooms-rood-groen? 86 op 150, winnen ze geen hervorming mee, en de NV-A en Groen! samen in één regering wil ik nog zien (zie ook rooms-blauw-groen)
  • Paars? ook een dikke nah. 75 op 150 is één stom zeteltje te weinig. Iemand zin om dat op te vullen?
  • Paars-groen dan maar? 87 op 150, comfortabele meerderheid, en voor die partijen is een staatshervorming niet van levensbelang, in tegenstelling tot bij CD&V-NV-A.

Eens zien wat er te maken valt met LDD mee in het bad:

  • Rooms-rood-LDD: 79 zetels. Zie ik niet gebeuren, sossen en ultraliberalen in één regering. En anders wordt het fijn vuurwerk kijken in het journaal.
  • Rooms-blauw-LDD: 86 zetels. Zijn ze nog altijd niks mee.

Lezer, begint het al te dagen? Leterme is nog làng niet thuis. Nog làng niet. Deze verkiezingen konden wel eens een zeer vergiftigd geschenk worden voor hem en zijn partij:

  • rooms-rood-blauw: een uitermate comfortabele meerderheid van 114 zetels op 150. Maar dan moet de SP met Leterme door één deur willen, en niet zomaar een deur. Neenee, de deur van de staatshervorming. Dat wordt dus Leterme die aan de ene kant de deur probeert open te beuken, en Di Rupo die aan de andere kant de deur probeert dicht te houden.

Om dus maar te zeggen: Leterme kon zich zijn samenwerking met NV-A wel eens dik gaan berouwen, want die staatshervorming moét er hoe dan ook voor hen gaan komen. Wedden dat we ofwel heel veel afkoopgeld mogen dokken, of binnen een aantal maanden een kartel armer zijn?
Of nee.

Het wordt paars-groen of een tripartite Rooms-Rood-Blauw. Als CD&V-NV-A er niet uit geraakt met de staatshervorming én het kartel niet wil opblazen, is dat de enige resterende optie.

Welaan, het worden boeiende weken!

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Politiek

*boenk*

Het wordt hard ontwaken, morgen in Belgenland. Ik kijk nu al enkele uren naar de beeldbuis, en enkele tendensen zijn wel érg zichtbaar:

– CD&V pakt vooral stemmen af van VLD en SPa (die laatsten krijgen een wel héél erg ferme uppercut. Gevolg van die kanseliersdebatten op onze zenders – en dan nog durven zeggen dat de media geen rol speelt, awoert!)

– Lijst Dedecker pakt stemmen af van het Vlaams Belang (en dat ze nu niet afkomen dat dat niét zo is: in vergelijking met de Vlaamse verkiezingen van 2004 gaan ze 4 à 5% naar beneden!)

– Groen! heeft binnenkort weer wat volk in de Wetstraat.

Enfin, zoiets noemt men dus verrechtsing.
Soit, ik ga verderkijken.

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Politiek