Categorie archief: M’n job(s)

Nieuw leven

Binnenkort zal het weer zover zijn, en is het gezinnetje hier ten huize een klein meisje rijker.  Vier vrouwen (don’t forget the dog!), ben eens benieuwd wat dat gaat geven.

En dat na een verhuis. Naar Limburg, godbetert.  En met het vooruitzicht op een nieuwe job die start in november.  En wel hier.

 

En vanbinnen ziet het er zo uit.  En de collega’s die ik heb ontmoet, zijn al meer dan dik oké.

Geef toe, ik had het erger kunnen treffen met mijn nieuwe leven. Hoera!

Advertenties

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder M'n job(s)

Lesgeven

Nog twee keer slapen en ik mag na een herfstslaap opnieuw voor de klas staan. In normale omstandigheden geef ik het hele schooljaar door tweewekelijks les aan de studenten aan de opleiding Tolk voor Doven (tolk Vlaamse Gebarentaal, dus), maar door een hele hoop geschuif met het lessenrooster heb ik nu uitzonderlijk de twee vakken die ik geef samen in één semester. Dat betekent dat zaterdagochtend uitslapen er voor mij niet meer bij is (niet dat ik met die kleine petoet hier in huis nog vaak uitslaap, en dat woord is tegenwoordig zeer relatief…) en ik elke ochtend om 9u mijn uitgeslapen studenten in de les mag verwelkomen.

Ik kijk ernaar uit om opnieuw die lege vaten (figuurlijk, want het blijkt dat heel wat studenten voordat ze bij mij in de les komen, amper iets weten over hoe wij Doven zijn, en hoe ongelooflijk divers de gemeenschap in elkaar zit) te vullen met informatie over de dovencultuur, en hen een genuanceerde kijk te geven op de leefwereld van de Doven. Want ’t is allemaal niet zo simpel, natuurlijk. Het is niet zo dat een cochleair implantaat iemand ineens terug horend maakt, of dat dove mensen allemaal gebaat zijn bij ondertiteling op TV. Zoveel te vertellen, zo weinig tijd.  Zodadelijk nog een paar mails sturen naar mogelijke gastdocenten.  Ik hoef het de studenten niet aan te doen om wekelijks alleen maar mij te moeten luisteren.

Zo’n groep studenten is trouwens een heel interessant sociologisch fenomeen.  In mijn les zit gemiddeld voor 90% dames van alle leeftijden, waarvan enkele tijdens de 21 uur die ze in mijn nabijheid vertoeven, geen woord zullen lossen.  Ze zullen de vingers van de andere studenten zien omhooggaan, te pas en te onpas (al kan ik elke vraag appreciëren… ’t is een teken van interesse en bereidheid om bij te leren, hoezee!) .  Sommigen schrijven hele schriften vol, anderen dromen af en toe weg bij de veel te regelmatig passerende treinen.  Er wordt af en toe onderling gelachen (met de docent? who knows), en aan de blikken zie ik of ik mijn les goed heb voorbereid of niet.  Dat laatste merk ik trouwens ook aan het aantal keren dat ik in een les de draad kwijtraak.

Soit, lesgeven is fijn.  Het puzzelen aan een cursus. Het in elkaar steken van de powerpoint.  De zenuwen voor de eerste les.

Het mag gaan komen.

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder M'n job(s)

Vive le Tour!

Het heeft heel erg lang geduurd, maar eindelijk was er was suspense in wat men soms wat voortvarend de grootste wedstrijd ter wereld noemt.  Gisteren zette Contador op een heel mooie manier de puntjes op de i in de rit naar het Zwitserse Verbier, en vandaag….

jesusmariajozef, vandaag!  Weliswaar bleef het klassement grotendeels zoals het was: enkele kleinere (Nocentini, Martin) en grotere (Evans) namen werden weggewaaid op de twee beklimmingen van de dag, maar wat er tussen start en aankomst gebeurde, was een Tour uit de  grote dagen waardig.  Vooral de remonte van Armstrong tijdens de klim naar de top van de P’tit Saint Bernard was écht de moeite waard: in één snok dichtte hij een gat van ongeveer 30 seconden op een groep met topnamen die hij even voordien had moeten laten gaan. Bravo, ouwe (hij is dan ook al 37, wat in het wielrennen post-pensioengerechtigd is)!  En voor het eerst in héél lang werd ik nog eens meegesleept door een p’tit Belge. Het is een schande dat Van den Broeck de prijs van de strijdlust niet heeft gekregen. Oké, Pellizotti maakte dan wel een goede beurt door een heel eind op kop te rijden met metgezel Karpets, maar wat onze landgenoot uit zijn benen wist te schudden op de laatste klim was, denk ik, toch nog net iéts straffer. En die Italiaan heeft de bolletjestrui toch al!

Soit, morgen ga ik terug aan het werk. Ik heb heel wat in te halen, en ook de voorbereidingen voor de Antwerpse Cultuurmarkt en de jaarlijkse Werelddovendag in Geel moeten stilaan in een hogere versnelling beginnen te draaien.  En dan ook nog een visitatie (zeg maar: controle) eind september en we weten wat te doen!

Bij deze nodig ik elke lezer van deze blog uit om mij nen goeiendag te komen zeggen op de cultuurmarkt.  Lokatie: Steenplein, Antwerpen, langs de kaaien.  Meer info over deze jaarlijkse happening waar ik nu voor de eerste keer naartoe trek, vind je door op onderstaand logo te klikken!

Cultuurmarkt_web

Over Werelddovendag later (veel) meer nieuws!

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder competitieve lichaamsbeweging, M'n job(s)

Morgen…

… een werkdag van dertien uur lang. ’s Morgens al werken, en ’s avonds nog wat vergaderinggedoe in Antwerpen.

Bid mee dat Isobel het vannacht rustig houdt.

(oh ja, en Cavendish maakt het waar.  En Astana ook. Fijne Tour, dit jaar!)

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder M'n job(s)

Examentijd…

… is ook verbetertijd.

Dit jaar had ik net geen 40 studenten onder mijn hoede die ik de basisbeginselen van de Dovencultuur moest bijbrengen.  Met zes vragen per examen loopt het aantal te verbeteren antwoorden dan ook snel op, en met een storende dochter en een vriendin annex nieuwbakken mama die ik zoveel mogelijk probeer te ontzien wegens al heel druk met onze kleine meid, bleef ik maar uitstellen en uitstellen wegens zelf ook al genoeg te doen, tot ik er enkele dagen geleden echt niet langer meer mee mocht wachten wegens deadline.  De groepswerken, die toch ook behoorlijk wat leeswerk met zich meebrachten, waren al een hele tijd geleden gelezen en (algemeen) goedgekeurd, maar gisteravond besefte ik pas dat enkele daarvan nog geen kwotatie hadden gekregen.  Na zo’n tijd mocht ik dus opnieuw beginnen lezen, want de studenten horen het cijfer te krijgen dat ze verdienen, en geen nattevingerwerk waar een punt of twee meer of minder niet uitmaakt. Hoe geeft men dan eerlijk een cijfer aan een groepswerk, wetende dat er in elk werk mogelijks bloed, zweet en tranen gestoken is, en dat met verschillende thema’s die geen vergelijking mogelijk maken qua inhoud.   Eer, geweten en een helder hoofd. Zo doet men dat dan, zeker?

En de ongeveer 240 (open) vragen van het eigenlijke examen maakten het me nog moeilijker, met af en toe lang nadenken over een half puntje meer of minder op een bepaalde vraag.

Enfin, ik heb in eer en geweten eergisteren, gisteren en vandaag de nodige rode strepen gezet en wat bedenkingen geplaatst.  Maandag deliberatie en dinsdag proclamatie van de afgestudeerden, die nu elk al een dikke proficiat verdienen voor het harde werk en die mijn vakken allemaal al enkele jaren achter de rug hebben.  Het ga ze goed als tolk Vlaamse Gebarentaal (en op andere vlakken ook, dat spreekt voor zich).

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder M'n job(s)

Een nieuwe start

Sinds begin deze week heb ik een nieuwe job en ik begin me er elke dag beter in mijn sas te voelen.   Het is niet dat mijn vorige job zwaar tegenviel, verre van: ik zal vooral de collega’s op Sint-Gregorius missen (van wie ik een pracht van een kader heb gekregen, waarvoor nogmaals dank), maar de inhoud van mijn werk, als ik even heel eerlijk mag zijn, absoluut niet.

Het zit zo: zeven jaar geleden was schrijver dezes bezig met zijn eerste licentie moraalwetenschappen aan de UGent (toen nog de RUG) toen hij te weten kwam dat er op Sint-Gregorius een halftijdse job vrijkwam als opvoeder in een MPI, binnen de afdeling voor dove kinderen. Ik ging er solliciteren: ondertussen was de functie-inhoud van de job lichtelijk veranderd (niet meer 20u, maar een pak meer, en dus niet meer te combineren met mijn “gestudeer”), en werd het niets. Een maand later kreeg ik een mail dat de job van maatschappelijk assistent in diezelfde afdeling terug vacant was, en of ik daarvoor interesse had.  Ik heb mijn eerste professionele stappen daar gezet, maar veel belangrijker, ik leerde er de dovencultuur voor het eerst echt kennen.  En ik besefte er dat ik me niet langer hoefde neer te leggen bij het “niet-kunnen-volgen-want-ik-ben-nu-eenmaal-doof”-gevoel: met je eigen taal waarmee het communiceren opeens geen probleem meer bleek (gebarentaal, of wat dacht je?) had de gemiddelde dove in principe dus evenveel mogelijkheden.  In principe, zeg ik wel: het Vlaamse dovenonderwijs heeft een heel lange weg afgelegd maar ook nog af te leggen, en ook de integratie van de dove Vlaamse scholier loopt niet altijd even gelukkig (ondanks de beste bedoelingen en het vele harde werk dat er vaak door verschillende partijen in gestoken wordt). In mijn specifieke situatie bleken de keuzes van mijn ouders prima gewerkt te hebben, maar voor heel wat anderen is hun werkelijkheid  helaas minder rooskleurig, met gemiste of nooit gekende en dus nooit genomen kansen tot gevolg. Maar ik wijk af.

Bijna zeven jaar later heb ik ook twee passages op een thuisbegeleidingsdienst achter de rug, en het werken in wat meestal de “zorg”-sector was, was beginnen door te wegen. Ik geef ook al een paar jaar les aan studenten tolk voor doven in een school voor volwassenenonderwijs.  Daar kon ik me echt uitleven met het bestuderen van de wondere wereld der Doven en met de als een spons opgeslorpte informatie weer door te geven aan mijn studenten, vaak nog al te vastgeroest in het deficitsysteem, het hardnekkige idee dat een dove een sukkelaar is die geholpen moet worden. Ik wou daar dus nog meer mee doen.

Maar waar een nieuwe job vinden die a- mij inhoudelijk (lees: op cultureel en vormend vlak, want da’s zoals blijkt meer mijn dada) aansprak en b- geen of weinig (alleszins minder dan in mijn jeugd) communicatieproblemen met zich zou meebrengen?  Toen de job als inhoudelijk coördinator bij Fevlado-Diversus (de vormingsdienst van de Vlaamse Dovengemeenschap) vrijkwam, was het dan ook een kans die ik moest grijpen.

En daar lopen, zo blijkt (en ik had niet anders verwacht) ook heel erg fijne collega’s rond.

2 reacties

Opgeslagen onder Deaf/Deafhood, M'n job(s), Sign Language

Examens

…. zijn voor de meeste studenten niet fijn.

Maar de docenten die ze moeten verbeteren, beginnen na 3u verbeterwerk ook wel wat scheel te zien: 35 studenten maal 7 vragen, alstublieft. En te verbeteren tegen morgen. En het examen was gisteren.

Not funny. En nu hopen dat ik volgend jaar wat meer tijd krijg voor dat verbeterwerk. Alles op één dag is to-taal niet funny. Niet funny, zeg ik u!

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder M'n job(s)