Categorie archief: fatherhood

Isobel

Isobel is vandaag 1 jaar, 5 maanden en 6 dagen oud.

Mijn eerstgeborene die ik uit de schoot van haar moeder heb zien komen, om meteen al ons beider harten te stelen. Een hulpeloos, waanzinnig mooi klein wezentje dat amper enige notie had van de buitenwereld en alleen maar leek te willen slapen op mama’s buik.
De eerste nacht thuis en de onzekerheid of we het wel goed deden, bij al die eerste keren die volgden.
Nachten dat Elke in de zetel sliep omdat ze het niet over haar hart kon verkrijgen om haar dochter te moeten verleggen (en dus wakker te maken).

Ik die naast vrouw en dochter sliep op een luchtmatrasje.
Nachten van gepor en slaapdronken pampers verversen en flesjes vullen.
Nachten met een traan van geluk in slaap vallen met Isobel tussen ons in het grotemensenbed.
Dagen van paniekerig georganiseer en ons afvragen hoe we de rest van de werkweek gingen overleven met chronisch slaaptekort.
De rest van de week overleven.

Dagen van hemelse wandelingen in bos, park, stad.
Dagen van genieten van gewoon met het gezin thuis te zijn.

Zien hoe een eerst wantrouwige hond langzaam vertrouwen krijgt in dat spartelend, aan-staarten-en-oren-trekkend lawaaierig klein mensje.
De eerste kruipjes en stapjes die harten deden overslaan.
De onhandige manier waarop ze contact met het zand van het strand probeerde te vermijden, wegens niet betrouwbaar en vreemd.
Het gekir als ze blij is en de krokodillentranen als ze koekje niet krijgt.

En nu is ze bijna anderhalf.  Ze roept “mama” halfzacht en “papa” extreem luid, lacht zich soms ziek om mijn gekke gezichten, brabbelt in twee talen, geeft uitermate natte zoenen aan moeder, vader en hond, en houdt van de Teletubbies.  Maar ook van koekjes, het gebaar voor “koe”, in bad gaan en rondhossen door de living.

Herinneringen.
Het leven kan mooi zijn.

Advertenties

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder fatherhood

Vaderschap

De hond slaapt in de zetel, de dochter kijkt gebiologeerd naar het draaiend felkleurige spul annex mobiel dat in haar parkje hangt, en moeder de vrouw is even naar de winkel.  Tijd om me terug onder de levenden in internetland te begeven.

Over de Tour kan ik kort zijn: een verdiende winnaar in het geel, een onverdiende winnaar in het groen (Cavendish-Hushovd 6-1 en toch gaat die laatste ermee lopen. Klopt niet. Niét!) en een verrassende winnaar in de bolletjes (al bewees Pellizotti – klinkt eerder als een merk van spaghetti dan als een wielrenner – eerder in de Giro wel al dat hij een deftig stukske kan klimmen). Tant pis, het is opnieuw een jaar wachten op de volgende editie.

Vader zijn is me nogal wat.  Vandaag kreeg Isobel haar eerste inentingen, en ik kreeg pijn in haar plaats (en krijsen! krijsen! krijsen!), maar ondertussen is ze het allang weer vergeten en vraagt ze zich af waarom vissen blauw en zeepaardjes paars zijn.  Groeien doet haar duidelijk geen pijn: stel dat er 100 kindjes zijn op deze wereld, van al die honderd behoort zij tot de drie grootste die er bestaan na 9 weken.  En met haar herseninhoud zit het ook wel snor: een “groot hoofd” is haar erfelijke deel.  Een vader wordt nieuwsgierig naar alles wat er nog kan komen. En het gaat allemaal zo snél.

Verdorie, wat wordt ze zo vlug groot. Binnenkort maar alvast een karabijn aanschaffen om haar eerste liefjes overhoop te knallen.

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder fatherhood

A life…

Op 22 mei werd ik de trotse vader van dochter Isobel, wier foto op dit moment mijn facebookprofiel siert maar die ik hier voorlopig nog niet ga plaatsen.  Het moet gezegd, een kind krijgen is zonder meer de meest overweldigende ervaring die ik al heb mogen meemaken in mijn leven.  Dat kleine wezentje, oh zo teer maar nu al met een eigen karaktertje, slaapt op dit moment op de borst van haar moeder in de zetel achter mij.  Want ook de moeder is (net als de vader, maar toch meer), door de vele slapeloze nachten en het nooit echt kunnen doorslapen door de borstvoeding, zeer moe.  We zouden het echter niet anders gewild hebben, want klagen moeten we tot nu toe absoluut niet riskeren: Isobel trekt haar mooie mond alleen open als er gegronde redenen voor zijn, zoals honger, gevulde pampers (soms lijkt het wel of ze het wereldrecord pampers vullen op één dag wil breken, een gegeven dat andere ouders zonder twijfel ook kennen).

En nu wacht ik dus tot Isobel haar laatste voeding krijgt, om nadien moeder de vrouw even de kans te geven te bekomen voordat de nacht begint.  Want ook vaders kunnen af en toe wat helpen.  Als we het kleintje tenminste ook eens mogen vasthouden 🙂  En wat doet een mens dan… zijn blog na lange tijd nog eens updaten.

Ik kan het iedereen aanraden, vader worden. (en hetzelfde voor de moeders).

1 reactie

Opgeslagen onder fatherhood