Categorie archief: competitieve lichaamsbeweging

Vive le Tour!

Het heeft heel erg lang geduurd, maar eindelijk was er was suspense in wat men soms wat voortvarend de grootste wedstrijd ter wereld noemt.  Gisteren zette Contador op een heel mooie manier de puntjes op de i in de rit naar het Zwitserse Verbier, en vandaag….

jesusmariajozef, vandaag!  Weliswaar bleef het klassement grotendeels zoals het was: enkele kleinere (Nocentini, Martin) en grotere (Evans) namen werden weggewaaid op de twee beklimmingen van de dag, maar wat er tussen start en aankomst gebeurde, was een Tour uit de  grote dagen waardig.  Vooral de remonte van Armstrong tijdens de klim naar de top van de P’tit Saint Bernard was écht de moeite waard: in één snok dichtte hij een gat van ongeveer 30 seconden op een groep met topnamen die hij even voordien had moeten laten gaan. Bravo, ouwe (hij is dan ook al 37, wat in het wielrennen post-pensioengerechtigd is)!  En voor het eerst in héél lang werd ik nog eens meegesleept door een p’tit Belge. Het is een schande dat Van den Broeck de prijs van de strijdlust niet heeft gekregen. Oké, Pellizotti maakte dan wel een goede beurt door een heel eind op kop te rijden met metgezel Karpets, maar wat onze landgenoot uit zijn benen wist te schudden op de laatste klim was, denk ik, toch nog net iéts straffer. En die Italiaan heeft de bolletjestrui toch al!

Soit, morgen ga ik terug aan het werk. Ik heb heel wat in te halen, en ook de voorbereidingen voor de Antwerpse Cultuurmarkt en de jaarlijkse Werelddovendag in Geel moeten stilaan in een hogere versnelling beginnen te draaien.  En dan ook nog een visitatie (zeg maar: controle) eind september en we weten wat te doen!

Bij deze nodig ik elke lezer van deze blog uit om mij nen goeiendag te komen zeggen op de cultuurmarkt.  Lokatie: Steenplein, Antwerpen, langs de kaaien.  Meer info over deze jaarlijkse happening waar ik nu voor de eerste keer naartoe trek, vind je door op onderstaand logo te klikken!

Cultuurmarkt_web

Over Werelddovendag later (veel) meer nieuws!

Advertenties

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder competitieve lichaamsbeweging, M'n job(s)

Mottige tijden

Ik ben in mijn vorige post een beetje te voortvarend geweest: de Tour is tot nu toe niet echt de moeite waard gebleken, met een saaie tweede week (awoert ASO-met-het-waardeloze-parcours, awoert alle teams-met-schrik-voor-Astana-en/of-Columbia).  Het mag dan wel zo zijn dat de renners zich de eerste twee uur suf rijden, maar eens de goede vlucht vertrokken is, gebeurt er ook echt niéts meer.  Vandaag had ik (op dit moment is de hoop alweer verzwonden, en dat op 33km voor de aankomst!) een béétje hoop dat het nog spannend zou worden, met een paar flinke Vogezencols en rotweer. Maar noppes, waar de Platzerwazl nog leidde tot een halvering van de achterstand van het peloton (van zes naar drie minuten) op de kopgroep, heeft diezelfde kopgroep (ondertussen één man! één!) in een stomme afdaling en een bergske van niks opnieuw zes minuten voorsprong te pakken gekregen. En ik die dacht dat men bij koud en slecht weer sneller reed, wegens rapper-thuis-en-warmer.  Ook al niets, dus.

Enfin, ik zeur.

Maar wat ik erger vind, is dat een weekje verlof (een deugddoend verlof, dank u) aan zee blijkbaar in dit land voor heel wat veranderingen zorgt: Michel Daerden, de vleesgeworden mottigaard van de PS, in de federale regering, waarmee de devaluering van het federale niveau nog meer zichtbaar werd (terwijl daar tot nader order, en daar alleen, nog altijd de pensioenen, de sociale zekerheid en het grootste deel onzer financiën wordt geregeld, hee) dan het al was.  Of Daerden nu een goed mens is of niet kan me eigenlijk in de verste verte niet bommen. Imago speelt op dat niveau namelijk echt wel een rol, en die van Daerden is dat van een alcoholist die niet kan rekenen, kijk maar naar de begroting waarmee hij de Waalse landgenoten opzadelt na zijn passage als minister van Begroting aldaar), maar Di Rupo heeft na vandaag bij mij lichtjes afgedaan waar ik hem voordien nog een beetje het voordeel van de twijfel gaf.  Weet die Daerden dingen over zijn voorzitter die wij niet mogen weten, misschien?  De almacht van de PS-baronnen begint me de keel uit te hangen.

En er is blijkbaar een nieuwe staatssecretaris voor personen met een handicap, en dan nog één die in feite flink gedegradeerd is in vergelijking met zijn vorige functie.  En een nieuwe minister van Cultuur op Vlaams niveau, dus ik heb zelf ook een nieuwe chef!  Bye Anciaux, welkom Schauvliege. Ik geef haar het voordeel van de twijfel, alleen al omdat ze durfde toegeven dat ze nog niet zoveel weet over dat departement.

Hoewel… think again: zou men op Financiën en Begroting ook iemand durven zetten die niets weet van balansen en jaarrekeningen (Reynders kan dat wel, maar doet het niet)?  Cultuur blijft in staatszaken toch altijd een kneusje. Jammer.

En avant, we blijven hopen dat het verloop van de Tour wat interessanter wordt, en dat onze polletiek het niet te bont maakt.

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder competitieve lichaamsbeweging, Politiek

Tour, rit twee

Vannacht een al bij al rustige nacht gehad, met dank aan moeder de vrouw die de zorg voor onze jengelende dochter vannacht voor een groot deel opnam (zoals zo vaak, wegens borstvoeding… la laitière wordt ze tegenwoordig genoemd).  Deze ochtend een wandeling van vader en dochter, waarbij Isobel de koets liever kwijt dan rijk was en ik haar de helft van de wandeling in mijn armen mocht dragen, onderwijl diezelfde (lege) koets voortduwend.  ’t Is soms wreed, vader-zijn.  Elke kon ondertussen wat bekomen van haar nacht, ware het niet dat haar schoonmoeder haar op de verkeerde momenten durft te bellen…

Gisteren dus Cancellara in le maillot jaune.  Zelden iemand zo rap zien rijden, Mensjov (die anderhalve minuut voor hem gestart was) werd gedegradeerd tot figurantje want ingehaald, en dat op een parcours van ocharm 15 km lang. Vandaag is het nog één groot vraagteken wie wint, maar het zal alleszins niet één van de dappere vluchters worden. Het lijkt er alleszins op dat het een typische spurtersrit zal worden: groepje weg, groepje ingehaald, massaspurt.  

Alleen, het is wel een beetje làf, zo koersen, zeker met dit profiel:

profiel rit twee

Geef toe: een vlakke rit kan men dit toch niet noemen? Dit is bijna Luik-Bastenaken-Luik.  Op die manier wordt het Cavendish wel héél gemakkelijk gemaakt. Of hebben sommige ploegen nog iets in petto tijdens dat laatste knikje? En avant!

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder competitieve lichaamsbeweging

Het ABC van de Tour…

… zal dit jaar draaien rond drie renners: Lance Armstrong, Tom Boonen en Alberto Contador.  Dit jaar wordt het startschot van het drie weken durende spektakel gegeven aan de startlijn van dat andere Monageskische spektakel, de jaarlijkse Formule 1-wedstrijd. De tweewielers hebben weliswaar een beetje minder pk’s aan boord dan de vierwielers, maar qua suspense zal de Tour er dit jaar waarschijnlijk niet moeten blozen.  Boonen (of liever: zijn sponsor en managementbureau) heeft alle mogelijke rechtsmiddelen gebruikt om toch aan de start te kunnen komen, en het laat zich op dit moment nog raden hoe de machtsverhoudingen binnen het Kazachse wielerteam Astana juist liggen. Na de eerste week weten we waarschijnlijk een pak meer. Daarnet las ik dat Boonen ziek is. Verbaast het ook maar iemand, zoals er de laatste weken met zijn voeten gespeeld werd?  Die stress moet érgens naartoe.

Enfin, enkele voorbeschouwingen zijn altijd fijn, en wie het nog wil lezen ook is hier welkom: Armstrong begint, geheel tegen de traditie in (de laatste zes keren dat hij deelnam aan de Tour startte hij namelijk steeds als allerlaatste aan de proloog, wegens de edities daarvoor altijd gewonnen), als één van de eerste. Het zal meteen een waardemeter zijn voor zijn conditie, en de concurrenten (ook binnen zijn eigen ploeg, met Leipheimer en Contador, evengoed twee kandidaten voor eindwinst) zullen ook meteen weten waar ze aan toe zijn.  Boonen, die dus blijkbaar last heeft van diarree, zal blij mogen zijn als hij de kans nog maar krijgt om daarvan te recupereren voordat de eerste ritten meteen al wat klimwerk geven. Zien of hij the Manx-man kan verslaan na alle nervositeit van de voorbije weken.  Ben trouwens benieuwd of iémand Cavendish überhaupt zal kunnen kloppen, behalve als hij een keer pech heeft of een verkeerde keuze maakt tijdens de voorbereidingen van de sprint.  Het aantal groepjes dat wil ontsnappen uit het peloton zal de komende weken niet de tellen zijn als blijkt dat Cavendish niet te kloppen valt.  Een ploeg moet érgens zijn ritjes winnen.

In de bergen wordt het ook suspense: is Evans effectief zo goed en relaxt als hij beweert, kan Sastre zijn prestaties van vorig jaar bevestigen, en vooral… wie krijgt het kopmanschap bij Astana (en krijgt hij zijn ploeggenoot dan wel in het gareel?)

Welaan, het worden nog fijne weken, daar in la douce France.

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder competitieve lichaamsbeweging

Le Tour

Het is weer zover. Het eerste weekend van de grote vakantie komt eraan, en traditioneel betekent dat ook de start van één van de grootste evenementen ter wereld, de Tour. De wielerwedstrijd die algemeen wordt beschouwd als de zwaarste van allemaal (en misschien wel de zwaarste sportieve opdracht ter wereld is, extreme games à la in je onderbroek door de Sahara lopen niet inbegrepen), start dit jaar in London en zal drie weken later – behoudens collectieve zelfmoordpogingen in de Alpen of net-iets-te-precieze blikseminslagen – in Parijs aankomen, op de plaatselijke place m’as-tu vu.

De komende maanden deden alleszins niets goeds verhopen: na de uitgave van Memoires van een wielerverzorger vallen de bekentenissen uit de kast, worden juridisch waardeloze beloftes van een dopingvrij leven getekend en dreigen de Duitse nationale zenders bij het eerste dopinggeval in deze Tour de rechtstreekse uitzendingen pardoes te stoppen. De sport draait de laatste maanden dus duidelijk niet meer om wie het eerst de aankomstlijn overschrijdt, maar wel om wie met zijn pollekes niet van de verboden middelen kan of kon blijven. Het smaakt dan ook wat wrang: diegenen die aan het spul hebben gezeten, komen er al bij al nogal gemakkelijk mee weg. Om maar iets te zeggen: Riis geeft zijn gele trui terug, zijn naam wordt geschrapt van de erelijst en hij komt dit jaar een keertje niet naar Frankrijk in juli. Ook nog iets: een bovenmatig aantal renners is astmalijder. Ik weet dan ook wel dat sport gezond is en topsport ongezond, maar astma? Als wielrenner? Door al die uitlaatgassen van de motoren die in de weg rijden tijdens de wedstrijd misschien? Maar er is hoop: of er met het spul geknoeid wordt of niet, de speelruimte voor de valsspelers wordt jaar na jaar kleiner, door de steeds fijner afgestelde testen.

Zoals ik dus al zei: het zag en ziet er eigenlijk allemaal niet zo best uit, maar de valsspelende renners moeten steeds vroeger opstaan om een positieve controle te ontlopen. En tegelijk gaat alles ook gewoon zijn jaarlijkse gang: de voorbereidingen zitten erop, en morgenmiddag worden in het historische centrum van London de debatten geopend. Tot nu toe geen geval-Basso of –Ullrich zoals vorig jaar. De rust lijkt in het peloton relatief weergekeerd, al konden Astana-ploegmaats Vinokourov en Klöden het toch tijdens een persconferentie niet nalaten om tegenover het verzamelde journaille hun irritatie over de zoveelste dopinggerelateerde vraag duidelijk te laten blijken.

Het beloven alleszins drie boeiende weken te worden. Ook al moet ik de komende twee weken mijn passieve hobby van koers-kijken delen met mijn werk, ons nieuwe huis en de Gentse feesten, ik hoop min of meer dagelijks toch een stukje op de blog te kunnen plaatsen over de 3000 kilometer durende buitenproportionele fietstocht door Frankrijk. Lezers en commentaren altijd welkom!

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder competitieve lichaamsbeweging

Rollende koppen

Ah! Een paar weken nadat Memoires van een wielerverzorger uitkwam, beginnen steeds meer (ex-) wielrenners blijkbaar de eerlijkheid te verkiezen boven dat leugenachtige geneuzel van wat allàng een publiek geheim was, maar dan wel één op basis van vermoedens en beschuldigingen van niet-renners.

En nu! Christian Henn! Bert Dietz! (voor diegenen die niks van koers kennen: ‘t is niks, een mens kan ook niet àlles weten!) Udo Bölts! Erik Zabel! Rolf Aldag! En vandaag, als voorlopig orgelpunt, Bjarne Riïs himself. Nu al de rest nog, want ze gaan me niet wijsmaken dat er alleen maar gefoefeld werd bij Telekom en Festina, mijnheer!

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder competitieve lichaamsbeweging

Oh what a sunny day

Het is ondertussen alweer een paar dagen geleden, toen in het West-Vlaamse gehucht Hooglede het voorbije weekend het wereldkampioenschap veldrijden doorging. Zaterdag mochten de junioren en beloften het gras op het parcours reeds vermorzelen onder de diepe groeven van hun wielen, een spoor van modder achter zich latend. Toen ik gisteren het WK van de beloften bekeek, leek het wel oké: we zouden een moddercross krijgen, en dat is altijd goed voor wat suspens.

Alleen… wie het veldrijden een kléin beetje volgt, weet dat op moddercrossen steeds de sterkste wint, en het voorbije seizoen was dat Sven Nys. De eerdere veldritten van o.a. Hamme-Zogge hadden al geleerd dat er dan niks tegen dit heerschap te beginnen viel. En dértig euro (zoveel kost de toegang tot een WK veldrijden tegenwoordig, ja!) betalen voor een renner die er al in de eerste ronde vandoor gaat en de rest enkel laat meestrijden voor de kruimels, zou de sfeer toch wel een béétje bedorven hebben.

Dan nu een vraag, beste lezer: kent ú Jonathan Page? Neen? Ik dus wél, en hij reed tot op heden zo goed als geen platte prijs in een veldrit die naam waardig. Een degelijk renner, zonder uitschieters, nooit in de eerste gelederen te vinden, en zéker niet op kop, met resultaten rond de 10de plaats.

Dié Jonathan Page is tweede geëindigd. En liet aldus Sven Nys, Bart Wellens, Gerben De Knegt, Richard Groenendaal, Enrico Franzoi (mooi derde) en si en la achter zich. Maar (gelukkig voor ons Belgen die zich een moer aantrekken van sport) niét Erwin Vervecken: de oudste Belg van het pak kon Page nog net achter zich laten. Wat daar allemaal voor nodig was (naast, vanzelfsprekend, een goede Page)? Valpartijen: drie van Nys, twee van Wellens, de Hollanders vielen eveneens als vliegen (de rest buiten beeld dus waarschijnlijk nog veel meer…). Dat Wellens viel was dan nog de schuld van een TV-motor ook, die een plastieken bak raakte die op het parcours terechtkwam. Met een gebroken pols tot gevolg. Vierde worden in een moddercross met een gebroken pols. Niet slecht.

Soit, mijn weekend was uitermate fijn. En het vorige weekend ook al, met een fantastische show van Kommil Foo, begeleid door 4 schaduwtolken die zich uitstekend van hun taak kweten. Uw weekend ook de moeite geweest?

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder competitieve lichaamsbeweging