Het is genoeg geweest

Vandaag erger ik mij rot.  En dat heeft met de polletiek te maken.  Het aantal dagen dat dit land al zonder verkozen en met volheid van bevoegdheden functionerende regering zit, is te beschamend om neer te schrijven. Eén dezer weken breken we het wereldrecord land-in-onderhandeling-zijn.  Serieus.

De voorbije jaren hebben we de gestage opmars van de NV-A mogen meemaken, en de verkiezingsresultaten van juni vorig jaar gaven hen een verdiende plaats aan de onderhandelingstafel. Langs Franstalige zijde (wat ook maar raar is, want wat dan met de Duitstaligen, ook al zijn die nog met zo weinig) maakten de resultaten de PS incontournable.  Maar om iet of wat staat hervormd te krijgen, is een meerderheid nodig van 66%.  Da’s veel volk, en dus moest een bont allegaartje van zeven partijen aanschuiven aan tafel.  Alle mogelijke kleuren van het politieke spectrum: rood, geel, groen, oranje.  Samen geeft dat naar ik mij herinner uit de kleuterklas, een soort strontkleur.

En dat is wat we stilaan voor onze ogen zien gebeuren… een strontgedoe.  Het hele politieke spel kan de mensen steeds minder boeien.  Alleen een paar onderhandelaars die bang voor hun eigen schaduw aan symbolengevechten doen die zo uit Don Quichot kunnen komen blijven noestig verder boksen, opgejaagd door een bloed ruikende persmeute (moest dat nu écht, die nota lekken? en moest er daarom per se over geschreven worden?).  Hun ideologie, en de angst voor hun achterban, verlamt beleidsmakers tot beleidsafwachters.   Als Van de Lanotte per koerier de langverwachte nota laat rondbrengen met de vraag om alstublieft tegen woensdagmiddag iets te laten weten, en dan laten slechts twee partijen voor dat tijdstip iets weten.  Het is een teken aan de wand. En uiteindelijk blijken slechts twee partijen bereid om er gewoon voor te gaan, na al dat zware en oh zo gevoelige aftoetsen, afbakenen, nuanceren en repeteren van de voorbije maanden.

Dan word ik boos.  Dan word ik woedend.  Op hen allemaal (behalve, ere wie ere toekomt, Groen, die de noodzaak en hoogdringendheid lijkt in te zien van de hele situatie en dus ook vrij snel gehoor gaf aan de oproep van Van de Lanotte.  SPa volgt de nota om evidente redenen), die polletiekers die wel zeggen te weten wat er onder hun kiezersvolk leeft, maar ondertussen vergeten dat er nog altijd véél meer mensen niet voor hen gestemd hebben.  Het mag zo bvb wel zijn dat de NVA in Vlaanderen bijna 28% van de stemmen haalde, ze konden in Vlaanderen dus ook 72% van de kiezers niet overtuigen. En op nationaal vlak in verhouding nog veel minder.  En voor de PS la même chose.

Waar halen ze verdorie het recht vandaan om de financiële toekomst van dit land op het spel te zetten?  We zijn voor zover ik me heb geinformeerd het enige, het énige land in de Europese Unie dat nog geen duidelijk en officieel plan heeft over hoe ze de crisis zullen aanpakken, bij gebrek aan bevoegdheden voor de huidige regering van lopende zaken.

Ik kan me prima voorstellen dat bepaalde partijen en strekkingen vinden dat dit land in haar huidige vorm niet functioneert zoals het zou kunnen en moeten.  Zoiets vraagt tijd om ideeën te laten rijpen, gedegen en onderbouwd denkwerk en vooral samen praten en aftoetsen met anderen, met respect voor diens standpunten. Zaken dus die in de politiek van de twintigste eeuw werden beschouwd als eigenschappen van een goed politicus.  En wat hebben we de voorbije 207 dagen zien passeren?  Onderhandelingen, lekken, angst voor de eigen kiezer (een kiezer die, als een regering gevormd wordt en haar termijn volmaakt, BHV in 2014 de plaats heeft gegeven die ze verdient in de geschiedenis, nl. die van voetnoot) en hopen gesprekken in alle vormen en maten.  Met sinds september één constante: nooit met alle zeven partijen samen rond één tafel.

De tactiek van Van de Lanotte was er één van die twintigste eeuw.  Ze heeft blijkbaar niet gewerkt, want partijen blijven bang.  En dat is niet voor te stellen, want in de Wetstraat is vier jaar een eeuwigheid.  Ik weet best wel dat bij al die partijen grote ideologische motieven meespelen en dat het de NV-A zogezegd (tot grote verbazing van Di Rupo, zo las ik in de gazet) niet echt om de macht te doen zou zijn, maar om de verandering.  Maar die verandering die zij willen, is te hoog gegrepen voor de geesten in Wallonië.

En veel stemmen gaan ze in 2014 niet verliezen aan het feit dat ze bepaalde zaken niet hebben kunnen waarmaken.  In 2014 worden de verschillende partijen afgerekend op hun resultaten op het vlak van sociale zekerheid, justitie en het op orde krijgen van de financiële huishouding van dit land.  En dat ze er nu niet mee afkomen dat het net die huishouding is die het allemaal zo moeilijk maakt.  Ze hebben al veel te veel dagen de kans gekregen om er zoveel mogelijk uit te halen (en het vaak nog gekregen ook!).  En die ideale staat die al die partijen willen, die komen wel, na nog twintig staatshervormingen.  Nu mag ook, maar dan vooruit met de geit, verdomme!

Dat ze daar eens akte van nemen en een keuze maken.

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Filosofische overpeinzingen, Politiek

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s