Lesgeven

Nog twee keer slapen en ik mag na een herfstslaap opnieuw voor de klas staan. In normale omstandigheden geef ik het hele schooljaar door tweewekelijks les aan de studenten aan de opleiding Tolk voor Doven (tolk Vlaamse Gebarentaal, dus), maar door een hele hoop geschuif met het lessenrooster heb ik nu uitzonderlijk de twee vakken die ik geef samen in één semester. Dat betekent dat zaterdagochtend uitslapen er voor mij niet meer bij is (niet dat ik met die kleine petoet hier in huis nog vaak uitslaap, en dat woord is tegenwoordig zeer relatief…) en ik elke ochtend om 9u mijn uitgeslapen studenten in de les mag verwelkomen.

Ik kijk ernaar uit om opnieuw die lege vaten (figuurlijk, want het blijkt dat heel wat studenten voordat ze bij mij in de les komen, amper iets weten over hoe wij Doven zijn, en hoe ongelooflijk divers de gemeenschap in elkaar zit) te vullen met informatie over de dovencultuur, en hen een genuanceerde kijk te geven op de leefwereld van de Doven. Want ’t is allemaal niet zo simpel, natuurlijk. Het is niet zo dat een cochleair implantaat iemand ineens terug horend maakt, of dat dove mensen allemaal gebaat zijn bij ondertiteling op TV. Zoveel te vertellen, zo weinig tijd.  Zodadelijk nog een paar mails sturen naar mogelijke gastdocenten.  Ik hoef het de studenten niet aan te doen om wekelijks alleen maar mij te moeten luisteren.

Zo’n groep studenten is trouwens een heel interessant sociologisch fenomeen.  In mijn les zit gemiddeld voor 90% dames van alle leeftijden, waarvan enkele tijdens de 21 uur die ze in mijn nabijheid vertoeven, geen woord zullen lossen.  Ze zullen de vingers van de andere studenten zien omhooggaan, te pas en te onpas (al kan ik elke vraag appreciëren… ’t is een teken van interesse en bereidheid om bij te leren, hoezee!) .  Sommigen schrijven hele schriften vol, anderen dromen af en toe weg bij de veel te regelmatig passerende treinen.  Er wordt af en toe onderling gelachen (met de docent? who knows), en aan de blikken zie ik of ik mijn les goed heb voorbereid of niet.  Dat laatste merk ik trouwens ook aan het aantal keren dat ik in een les de draad kwijtraak.

Soit, lesgeven is fijn.  Het puzzelen aan een cursus. Het in elkaar steken van de powerpoint.  De zenuwen voor de eerste les.

Het mag gaan komen.

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder M'n job(s)

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s