En onze toekomst?

Ik weet het, tegenwoordig blijven de pagina’s van mijn weblog te lang onaangeroerd, maar sinds vorige week maalt er in mijn hoofd het één en ander rond dat ik nu toch echt even kwijt moet.  Voor heel wat mensen is het helaas nog een ver-van-mijn-bed-show, maar wat de heren en dames wereldpolitici in Kopenhagen voor elkaar hebben gebracht, is de schaamte voorbij.  Een intentie… meer hebben ze niet kunnen vinden na een volle week van wetenschappelijk materiaal en oeverloos vergaderen. En de grote namen, die lieten pas hun gezicht zien op het einde van de klimaattop, toen de tijd compleet ontbrak om nog wezenlijke vooruitgang te kunnen boeken.  Geflopt, heet zoiets.  En dat terwijl er meer dan genoeg reden is om ons stilaan grote zorgen te gaan maken over onze toekomst en die van onze (klein)kinderen.

Dag op dag zeven maanden geleden floepte mijn dochter Isobel de vrije buitenlucht in.   Haar eerste ademteugen, waarbij ze gulzig aan haar nieuwe reflex tot binnenzuigen van die onzichtbare lucht voldeed,  waren zonder twijfel een stuk ongezonder dan ze had verdiend.  Vandaag is ze zeven maanden oud, en ik betrap me er meer en meer op dat bepaalde gebeurtenissen in de wereld me nog harder raken dan vroeger.  De klimaatproblematiek is er daar één van.  Want het zijn mijn dochter en mijn (hopelijk) latere kinderen aan wie de erfenis van het marktkapitalisme  zal moeten doorgegeven worden.

We weten allemaal wel dat het de economie is die de wereld doet draaien.  Er wordt gekocht, verkocht, en winst of verlies gemaakt. Bedrijven komen omdat ze kansen zien liggen en gaan nadat ze hun rol hebben gespeeld ten onder in de financiële draaikolk van de marktwereld. Ook hele landen en ideologieën hebben dit de laatste jaren beseft, en gebruiken de markt maar al te graag voor eigen gewin.   En waar zitten we nu?

Na 150 jaar indoctrinatie zijn we nu volledig in de ban van het “hebben”, en niet langer van het “zijn”.  We worden op elk moment van ons leven gebombardeerd met de plicht tot consumeren.  We zijn omringd door deze grote “markt” van multinationals, elkaar beconcurrerende overheden en individuen, die elk vanop hun eigen plekje om ter luidst “ik”, “ik”, “ik”, roepen in de hoop het hardst gehoord te worden.   Ondertussen verandert er wezenlijk zo weinig, dat ik stilaan bang word.  Als mensen enkel en alleen kunnen kijken naar hun eigen sores en die van een ander land of bevolking slechts van secundair belang achten, waar zijn we dan mee bezig?  Pas op, er zijn absoluut mensen die hun uiterste best doen met zorgen dat hun leven de aarde niet teveel belast, maar tot nu toe blijft het bij uitzonderingen. Het zal wel evolutiepsychologie zijn,  dat we amper tot iets anders in staat zijn omdat dat voor dit zelfzuchtige gedrag ons directe overleven bevordert (wat ook zo is, want als mijn voorouders niet zelfzuchtig genoeg waren geweest, dan zat ik hier nu niet te tokkelen achter mijn computer).

Maar we zijn stilaan met meer dan de aarde kan dragen.

Gaan we het lot dan achterna van Paaseiland, waar de bevolking zodanig geobsedeerd was geraakt door het bouwen  en plaatsen van afgodsbeelden, waarvoor heen wat hout nodig was. Hout, dat slechts beperkt voorradig was op het eiland en uiteindelijk tot de dood/het vluchten van de bevolking heeft geleid wegens allemaal omgehakt en/of verbrand.

Wij kunnen echter geen kant op.  Het zou wel eens kunnen, en het zàl ook zo zijn als er niet snel iets gebeurt.  En onze kinderen verdienen beter.  Dus vraag ik me af: afgezien van te beginnen bij mezelf, hoe pakken we dit aan?

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Filosofische overpeinzingen

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s