Vaderschap

De hond slaapt in de zetel, de dochter kijkt gebiologeerd naar het draaiend felkleurige spul annex mobiel dat in haar parkje hangt, en moeder de vrouw is even naar de winkel.  Tijd om me terug onder de levenden in internetland te begeven.

Over de Tour kan ik kort zijn: een verdiende winnaar in het geel, een onverdiende winnaar in het groen (Cavendish-Hushovd 6-1 en toch gaat die laatste ermee lopen. Klopt niet. Niét!) en een verrassende winnaar in de bolletjes (al bewees Pellizotti – klinkt eerder als een merk van spaghetti dan als een wielrenner – eerder in de Giro wel al dat hij een deftig stukske kan klimmen). Tant pis, het is opnieuw een jaar wachten op de volgende editie.

Vader zijn is me nogal wat.  Vandaag kreeg Isobel haar eerste inentingen, en ik kreeg pijn in haar plaats (en krijsen! krijsen! krijsen!), maar ondertussen is ze het allang weer vergeten en vraagt ze zich af waarom vissen blauw en zeepaardjes paars zijn.  Groeien doet haar duidelijk geen pijn: stel dat er 100 kindjes zijn op deze wereld, van al die honderd behoort zij tot de drie grootste die er bestaan na 9 weken.  En met haar herseninhoud zit het ook wel snor: een “groot hoofd” is haar erfelijke deel.  Een vader wordt nieuwsgierig naar alles wat er nog kan komen. En het gaat allemaal zo snél.

Verdorie, wat wordt ze zo vlug groot. Binnenkort maar alvast een karabijn aanschaffen om haar eerste liefjes overhoop te knallen.

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder fatherhood

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s