Mottige tijden

Ik ben in mijn vorige post een beetje te voortvarend geweest: de Tour is tot nu toe niet echt de moeite waard gebleken, met een saaie tweede week (awoert ASO-met-het-waardeloze-parcours, awoert alle teams-met-schrik-voor-Astana-en/of-Columbia).  Het mag dan wel zo zijn dat de renners zich de eerste twee uur suf rijden, maar eens de goede vlucht vertrokken is, gebeurt er ook echt niéts meer.  Vandaag had ik (op dit moment is de hoop alweer verzwonden, en dat op 33km voor de aankomst!) een béétje hoop dat het nog spannend zou worden, met een paar flinke Vogezencols en rotweer. Maar noppes, waar de Platzerwazl nog leidde tot een halvering van de achterstand van het peloton (van zes naar drie minuten) op de kopgroep, heeft diezelfde kopgroep (ondertussen één man! één!) in een stomme afdaling en een bergske van niks opnieuw zes minuten voorsprong te pakken gekregen. En ik die dacht dat men bij koud en slecht weer sneller reed, wegens rapper-thuis-en-warmer.  Ook al niets, dus.

Enfin, ik zeur.

Maar wat ik erger vind, is dat een weekje verlof (een deugddoend verlof, dank u) aan zee blijkbaar in dit land voor heel wat veranderingen zorgt: Michel Daerden, de vleesgeworden mottigaard van de PS, in de federale regering, waarmee de devaluering van het federale niveau nog meer zichtbaar werd (terwijl daar tot nader order, en daar alleen, nog altijd de pensioenen, de sociale zekerheid en het grootste deel onzer financiën wordt geregeld, hee) dan het al was.  Of Daerden nu een goed mens is of niet kan me eigenlijk in de verste verte niet bommen. Imago speelt op dat niveau namelijk echt wel een rol, en die van Daerden is dat van een alcoholist die niet kan rekenen, kijk maar naar de begroting waarmee hij de Waalse landgenoten opzadelt na zijn passage als minister van Begroting aldaar), maar Di Rupo heeft na vandaag bij mij lichtjes afgedaan waar ik hem voordien nog een beetje het voordeel van de twijfel gaf.  Weet die Daerden dingen over zijn voorzitter die wij niet mogen weten, misschien?  De almacht van de PS-baronnen begint me de keel uit te hangen.

En er is blijkbaar een nieuwe staatssecretaris voor personen met een handicap, en dan nog één die in feite flink gedegradeerd is in vergelijking met zijn vorige functie.  En een nieuwe minister van Cultuur op Vlaams niveau, dus ik heb zelf ook een nieuwe chef!  Bye Anciaux, welkom Schauvliege. Ik geef haar het voordeel van de twijfel, alleen al omdat ze durfde toegeven dat ze nog niet zoveel weet over dat departement.

Hoewel… think again: zou men op Financiën en Begroting ook iemand durven zetten die niets weet van balansen en jaarrekeningen (Reynders kan dat wel, maar doet het niet)?  Cultuur blijft in staatszaken toch altijd een kneusje. Jammer.

En avant, we blijven hopen dat het verloop van de Tour wat interessanter wordt, en dat onze polletiek het niet te bont maakt.

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder competitieve lichaamsbeweging, Politiek

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s