Maandelijks archief: juli 2009

Dove schoolgangers en hun tolken

Heuglijk nieuws!  De Vlaamse gemeenschap werd door de rechtbank van Gent veroordeeld wegens discriminatie van dove scholieren in het gewoon onderwijs.

Om alles even wat te kaderen: in maart van dit jaar trokken vier ouderparen van dove jongeren naar de rechtbank.  Hun kinderen zijn allemaal geïntegreerd in het gewoon onderwijs waar zij alle moeite van de wereld hebben om te functioneren als elk ander kind dat naar school gaat.  De ouders daagden de Vlaamse gemeenschap, bevoegd voor Onderwijs, voor de rechtbank van eerste aanleg in Gent (3 gezinnen) en Leuven (1 gezin). Op basis van de antidiscriminatiewet stelden zij dat het niet kon dat hun kinderen te weinig tolkuren kregen.  De discriminatiewet spreekt weliswaar van “redelijke aanpassingen” die er moeten gebeuren, en de ouders vonden het lage aantal tolkuren die hun kinderen kregen niet redelijk genoeg om met gelijke kansen in het gewoon onderwijs te stappen en te slagen. 

Voor een doof iemand is een “horendenschool” namelijk geen natuurlijke omgeving: communicatie met leerkrachten en medeleerlingen verloopt er vaak erg stroef, en tolken – schrijftolken of tolken Vlaamse Gebarentaal (VGT)  – zijn dan zonder meer een absolute noodzaak.  En dit niet alleen om de lessen te kunnen volgen, maar evengoed voor hun sociaal-emotionele ontwikkeling, die zich voor een groot deel ontwikkelt door de interactie met volwassenen en leeftijdsgenoten, doof én horend.

De Vlaamse overheid startte in 1996 met een proefproject waarbij een aantal jongeren voor de eerste keer konden integreren met gebruik van een tolk VGT.  In 1999 kwam daar de mogelijkheid tot gebruik van een schrijftolk bij, voor dove jongeren die VGT onvoldoende machtig zijn.  Het aantal uren was aan de beperkte kant, maar het was in die tijd alleszins een hoopgevend begin.  Schrijver dezes heeft zijn hele schoolloopbaan in het gewoon onderwijs doorgebracht, en ik kan zeggen dat het bij momenten echt een “harde” tijd was.  De krant lezen tijdens de talenlessen (want ik verstond er toch geen bal van: Nederlands liplezen is al aartsmoeilijk, laat staan Engels, Frans of Duits), een enkele keer zelfs slàpen (tijdens de les Frans in het eerste middelbaar) en voor de rest vooral heel veel verveling, geduld oefenen en naar buiten staren.  Dat dit een hele hoop frustratie met zich meebracht, spreekt denk ik wel voor zich. En dat ik er heel veel door gemist heb, eveneens.

De voorbije jaren groeide het aantal door de overheid gesubsidieerde tolkuren gestaag, maar het aantal dove jongeren dat de stap naar het gewoon onderwijs zette, steeg eveneens.  Het gevolg was dat er eigenlijk jaar na jaar een status-quo optrad: het aantal toegekende uren per leerling bleef gewoon hetzelfde.  En dit was al niet veel. Afhankelijk van het schoolniveau waarin men zich bevond, werden er tussen de 5 (beroepsonderwijs) en de 9 (algemeen secundair) tolkuren per week toegekend aan elke dove jongere in het gewoon onderwijs die deze tolkuren aanvroeg.  Dit is dus met andere woorden gemiddeld één schooldag per week, waarbij de uren vaak gebruikt werden voor de hoofdvakken.  De rest van de tijd moesten de scholieren zich behelpen met liplezen, GOn-begeleiding (max. 4u/week) en nota’s van medestudenten.  Liplezen is helemaal niet evident want zeer vermoeiend (u daar, probeer het zelf eens: kijk 15 minuten geconcentreerd naar iemands bewegende lippen. En niet wegkijken, want da’s valsspelen! Vermoeiend, niet?), en vooral: lang niet iedereen kan het even goed. Onderzoek wees eens uit dat men via liplezen zo’n 20% van de gesproken taal verstond. De rest is puzzelwerk van het brein waarvan de accuraatheid te betwijfelen valt. Een ander onderzoek stelde zelfs ooit dat doven niet noodzakelijk betere liplezers zijn.

Het mag dus duidelijk zijn dat doven die in het gewoon onderwijs geïntegreerd zijn, lang niet op gelijke voet staan met de horende studiegenoten wat betreft de communicatie. En het is juist die gemiste communicatie die zoveel consequenties heeft voor de dove jongere:  minder kennis, minder sociale vaardigheden (want waar zou hij ze op school moeten leren, want hij begrijpt er toch niets van), minder emotionele intelligentie, enz…  de gevolgen van een niet-adequate communicatie kunnen dus echt heel erg groot zijn.

Waarom ze dan niet gewoon naar de dovenschool gaan, vraagt u?  Dat heeft een aantal verschillende redenen, waarvan ik er hier twee heel kort zal opsommen.  Ten eerste (en dit is al heel lang een oud zeer) is het dovenonderwijs qua niveau niet te vergelijken met het gewoon onderwijs, en levert het daarenboven hoogstens een getuigschrift Buitengewoon Onderwijs (BuO) op.  Het aantal aangeboden richtingen in het BuO is daarnaast ook beperkt. Dit kan prima zijn voor bepaalde jongeren die daar qua mentale capaciteiten op hun plaats zijn, maar er zijn er heel wat die veel beter kunnen.  Deze jongeren hebben geen andere keuze dan integreren.  Ten tweede zijn ook de dovenscholen op dit moment nog altijd niet volledig VGT-talig.  Ik leg dit even wat beter uit: meer en meer toont onderzoek aan dat gebarentalen de talen zijn die voor dove mensen het best “werken”.  Als pragmaticus ga ik er namelijk niet zozeer uit van grote principes, maar wel van een andere basisvraag: “werkt het?”.  Hoe hard een doof iemand (met implantaat, hoorapparaat, liplezen, whatever) ook zijn best doet, hij/zij zal als hij zich aanpast in een gesproken taal, àltijd minder goed functioneren dan een horend iemand met dezelfde capaciteiten. De reden is nogal simpel: een doof iemand blijft, ook met de huidige technologische evoluties, gewoon doof.  En dat is wat heel wat mensen nogal eens durven vergeten.  En in een visuele taal heeft elke dove met goed werkende ogen exact dezelfde kans op goede communicatie als een horend iemand die in gesproken taal communiceert.  Dat betekent niet dat die dove jongeren daarom geen Nederlands (of een andere gesproken taal) zouden leren.  Integendeel, wie een eerste taal (in dit geval VGT) heel goed beheerst, leert over het algemeen net vlotter een nieuwe taal (in dit geval Nederlands).  Alleen het “gesproken” aspect verloopt altijd moeizamer, wat logisch is want een doof iemand kan zichzelf nu eenmaal niet zomaar auditief corrigeren. Maar schrijven en lezen zijn in principe geen probleem.

De rechter in Gent had oren naar de argumenten van de verdediging en besliste dat de Vlaamse Gemeenschap in gebreke bleef, en kende aan elk kind tolkuren toe voor 70% van de lessen.  De rechter in Leuven daarentegen volgde de argumentatie van de advocaten van Stibbe niet.  Het lijkt er dus naar uit dat er een vervolg zal komen voor het hof van Beroep, iets wat het kabinet van minister van Onderwijs Pascal Smet al insinueerde.  Hopelijk hebben ze daar oor naar bovenstaande argumenten.

Advertenties

1 reactie

Opgeslagen onder Deaf/Deafhood, Filosofische overpeinzingen

Vaderschap

De hond slaapt in de zetel, de dochter kijkt gebiologeerd naar het draaiend felkleurige spul annex mobiel dat in haar parkje hangt, en moeder de vrouw is even naar de winkel.  Tijd om me terug onder de levenden in internetland te begeven.

Over de Tour kan ik kort zijn: een verdiende winnaar in het geel, een onverdiende winnaar in het groen (Cavendish-Hushovd 6-1 en toch gaat die laatste ermee lopen. Klopt niet. Niét!) en een verrassende winnaar in de bolletjes (al bewees Pellizotti – klinkt eerder als een merk van spaghetti dan als een wielrenner – eerder in de Giro wel al dat hij een deftig stukske kan klimmen). Tant pis, het is opnieuw een jaar wachten op de volgende editie.

Vader zijn is me nogal wat.  Vandaag kreeg Isobel haar eerste inentingen, en ik kreeg pijn in haar plaats (en krijsen! krijsen! krijsen!), maar ondertussen is ze het allang weer vergeten en vraagt ze zich af waarom vissen blauw en zeepaardjes paars zijn.  Groeien doet haar duidelijk geen pijn: stel dat er 100 kindjes zijn op deze wereld, van al die honderd behoort zij tot de drie grootste die er bestaan na 9 weken.  En met haar herseninhoud zit het ook wel snor: een “groot hoofd” is haar erfelijke deel.  Een vader wordt nieuwsgierig naar alles wat er nog kan komen. En het gaat allemaal zo snél.

Verdorie, wat wordt ze zo vlug groot. Binnenkort maar alvast een karabijn aanschaffen om haar eerste liefjes overhoop te knallen.

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder fatherhood

Vive le Tour!

Het heeft heel erg lang geduurd, maar eindelijk was er was suspense in wat men soms wat voortvarend de grootste wedstrijd ter wereld noemt.  Gisteren zette Contador op een heel mooie manier de puntjes op de i in de rit naar het Zwitserse Verbier, en vandaag….

jesusmariajozef, vandaag!  Weliswaar bleef het klassement grotendeels zoals het was: enkele kleinere (Nocentini, Martin) en grotere (Evans) namen werden weggewaaid op de twee beklimmingen van de dag, maar wat er tussen start en aankomst gebeurde, was een Tour uit de  grote dagen waardig.  Vooral de remonte van Armstrong tijdens de klim naar de top van de P’tit Saint Bernard was écht de moeite waard: in één snok dichtte hij een gat van ongeveer 30 seconden op een groep met topnamen die hij even voordien had moeten laten gaan. Bravo, ouwe (hij is dan ook al 37, wat in het wielrennen post-pensioengerechtigd is)!  En voor het eerst in héél lang werd ik nog eens meegesleept door een p’tit Belge. Het is een schande dat Van den Broeck de prijs van de strijdlust niet heeft gekregen. Oké, Pellizotti maakte dan wel een goede beurt door een heel eind op kop te rijden met metgezel Karpets, maar wat onze landgenoot uit zijn benen wist te schudden op de laatste klim was, denk ik, toch nog net iéts straffer. En die Italiaan heeft de bolletjestrui toch al!

Soit, morgen ga ik terug aan het werk. Ik heb heel wat in te halen, en ook de voorbereidingen voor de Antwerpse Cultuurmarkt en de jaarlijkse Werelddovendag in Geel moeten stilaan in een hogere versnelling beginnen te draaien.  En dan ook nog een visitatie (zeg maar: controle) eind september en we weten wat te doen!

Bij deze nodig ik elke lezer van deze blog uit om mij nen goeiendag te komen zeggen op de cultuurmarkt.  Lokatie: Steenplein, Antwerpen, langs de kaaien.  Meer info over deze jaarlijkse happening waar ik nu voor de eerste keer naartoe trek, vind je door op onderstaand logo te klikken!

Cultuurmarkt_web

Over Werelddovendag later (veel) meer nieuws!

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder competitieve lichaamsbeweging, M'n job(s)

Mottige tijden

Ik ben in mijn vorige post een beetje te voortvarend geweest: de Tour is tot nu toe niet echt de moeite waard gebleken, met een saaie tweede week (awoert ASO-met-het-waardeloze-parcours, awoert alle teams-met-schrik-voor-Astana-en/of-Columbia).  Het mag dan wel zo zijn dat de renners zich de eerste twee uur suf rijden, maar eens de goede vlucht vertrokken is, gebeurt er ook echt niéts meer.  Vandaag had ik (op dit moment is de hoop alweer verzwonden, en dat op 33km voor de aankomst!) een béétje hoop dat het nog spannend zou worden, met een paar flinke Vogezencols en rotweer. Maar noppes, waar de Platzerwazl nog leidde tot een halvering van de achterstand van het peloton (van zes naar drie minuten) op de kopgroep, heeft diezelfde kopgroep (ondertussen één man! één!) in een stomme afdaling en een bergske van niks opnieuw zes minuten voorsprong te pakken gekregen. En ik die dacht dat men bij koud en slecht weer sneller reed, wegens rapper-thuis-en-warmer.  Ook al niets, dus.

Enfin, ik zeur.

Maar wat ik erger vind, is dat een weekje verlof (een deugddoend verlof, dank u) aan zee blijkbaar in dit land voor heel wat veranderingen zorgt: Michel Daerden, de vleesgeworden mottigaard van de PS, in de federale regering, waarmee de devaluering van het federale niveau nog meer zichtbaar werd (terwijl daar tot nader order, en daar alleen, nog altijd de pensioenen, de sociale zekerheid en het grootste deel onzer financiën wordt geregeld, hee) dan het al was.  Of Daerden nu een goed mens is of niet kan me eigenlijk in de verste verte niet bommen. Imago speelt op dat niveau namelijk echt wel een rol, en die van Daerden is dat van een alcoholist die niet kan rekenen, kijk maar naar de begroting waarmee hij de Waalse landgenoten opzadelt na zijn passage als minister van Begroting aldaar), maar Di Rupo heeft na vandaag bij mij lichtjes afgedaan waar ik hem voordien nog een beetje het voordeel van de twijfel gaf.  Weet die Daerden dingen over zijn voorzitter die wij niet mogen weten, misschien?  De almacht van de PS-baronnen begint me de keel uit te hangen.

En er is blijkbaar een nieuwe staatssecretaris voor personen met een handicap, en dan nog één die in feite flink gedegradeerd is in vergelijking met zijn vorige functie.  En een nieuwe minister van Cultuur op Vlaams niveau, dus ik heb zelf ook een nieuwe chef!  Bye Anciaux, welkom Schauvliege. Ik geef haar het voordeel van de twijfel, alleen al omdat ze durfde toegeven dat ze nog niet zoveel weet over dat departement.

Hoewel… think again: zou men op Financiën en Begroting ook iemand durven zetten die niets weet van balansen en jaarrekeningen (Reynders kan dat wel, maar doet het niet)?  Cultuur blijft in staatszaken toch altijd een kneusje. Jammer.

En avant, we blijven hopen dat het verloop van de Tour wat interessanter wordt, en dat onze polletiek het niet te bont maakt.

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder competitieve lichaamsbeweging, Politiek

Morgen…

… een werkdag van dertien uur lang. ’s Morgens al werken, en ’s avonds nog wat vergaderinggedoe in Antwerpen.

Bid mee dat Isobel het vannacht rustig houdt.

(oh ja, en Cavendish maakt het waar.  En Astana ook. Fijne Tour, dit jaar!)

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder M'n job(s)

Tour, rit twee

Vannacht een al bij al rustige nacht gehad, met dank aan moeder de vrouw die de zorg voor onze jengelende dochter vannacht voor een groot deel opnam (zoals zo vaak, wegens borstvoeding… la laitière wordt ze tegenwoordig genoemd).  Deze ochtend een wandeling van vader en dochter, waarbij Isobel de koets liever kwijt dan rijk was en ik haar de helft van de wandeling in mijn armen mocht dragen, onderwijl diezelfde (lege) koets voortduwend.  ’t Is soms wreed, vader-zijn.  Elke kon ondertussen wat bekomen van haar nacht, ware het niet dat haar schoonmoeder haar op de verkeerde momenten durft te bellen…

Gisteren dus Cancellara in le maillot jaune.  Zelden iemand zo rap zien rijden, Mensjov (die anderhalve minuut voor hem gestart was) werd gedegradeerd tot figurantje want ingehaald, en dat op een parcours van ocharm 15 km lang. Vandaag is het nog één groot vraagteken wie wint, maar het zal alleszins niet één van de dappere vluchters worden. Het lijkt er alleszins op dat het een typische spurtersrit zal worden: groepje weg, groepje ingehaald, massaspurt.  

Alleen, het is wel een beetje làf, zo koersen, zeker met dit profiel:

profiel rit twee

Geef toe: een vlakke rit kan men dit toch niet noemen? Dit is bijna Luik-Bastenaken-Luik.  Op die manier wordt het Cavendish wel héél gemakkelijk gemaakt. Of hebben sommige ploegen nog iets in petto tijdens dat laatste knikje? En avant!

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder competitieve lichaamsbeweging

Het ABC van de Tour…

… zal dit jaar draaien rond drie renners: Lance Armstrong, Tom Boonen en Alberto Contador.  Dit jaar wordt het startschot van het drie weken durende spektakel gegeven aan de startlijn van dat andere Monageskische spektakel, de jaarlijkse Formule 1-wedstrijd. De tweewielers hebben weliswaar een beetje minder pk’s aan boord dan de vierwielers, maar qua suspense zal de Tour er dit jaar waarschijnlijk niet moeten blozen.  Boonen (of liever: zijn sponsor en managementbureau) heeft alle mogelijke rechtsmiddelen gebruikt om toch aan de start te kunnen komen, en het laat zich op dit moment nog raden hoe de machtsverhoudingen binnen het Kazachse wielerteam Astana juist liggen. Na de eerste week weten we waarschijnlijk een pak meer. Daarnet las ik dat Boonen ziek is. Verbaast het ook maar iemand, zoals er de laatste weken met zijn voeten gespeeld werd?  Die stress moet érgens naartoe.

Enfin, enkele voorbeschouwingen zijn altijd fijn, en wie het nog wil lezen ook is hier welkom: Armstrong begint, geheel tegen de traditie in (de laatste zes keren dat hij deelnam aan de Tour startte hij namelijk steeds als allerlaatste aan de proloog, wegens de edities daarvoor altijd gewonnen), als één van de eerste. Het zal meteen een waardemeter zijn voor zijn conditie, en de concurrenten (ook binnen zijn eigen ploeg, met Leipheimer en Contador, evengoed twee kandidaten voor eindwinst) zullen ook meteen weten waar ze aan toe zijn.  Boonen, die dus blijkbaar last heeft van diarree, zal blij mogen zijn als hij de kans nog maar krijgt om daarvan te recupereren voordat de eerste ritten meteen al wat klimwerk geven. Zien of hij the Manx-man kan verslaan na alle nervositeit van de voorbije weken.  Ben trouwens benieuwd of iémand Cavendish überhaupt zal kunnen kloppen, behalve als hij een keer pech heeft of een verkeerde keuze maakt tijdens de voorbereidingen van de sprint.  Het aantal groepjes dat wil ontsnappen uit het peloton zal de komende weken niet de tellen zijn als blijkt dat Cavendish niet te kloppen valt.  Een ploeg moet érgens zijn ritjes winnen.

In de bergen wordt het ook suspense: is Evans effectief zo goed en relaxt als hij beweert, kan Sastre zijn prestaties van vorig jaar bevestigen, en vooral… wie krijgt het kopmanschap bij Astana (en krijgt hij zijn ploeggenoot dan wel in het gareel?)

Welaan, het worden nog fijne weken, daar in la douce France.

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder competitieve lichaamsbeweging