Maandelijks archief: juni 2009

Frustratie…

Dit jaar ben ik, net zoals zowat alle jaren voordien, rijkelijk laat met het invullen van mijn belastingsbrief.  Deze wettelijke verplichting heeft, zo kan iedereen die ooit al gewerkt heeft u vertellen, een deadline. En die is dit jaar op 30 juni om 23.59u.  Meneer hier wou dit jaar voor de verandering tax-on-web eens uitproberen, wegens veel positiefs over gehoord (Wizards die voor u vanalles berekenen! Loon, uitkeringen, zelfs pensioensparen op voorhand al ingevuld! Sounds fine, uh?).  Anderzijds waren er bij momenten ook wel wat minder positieve signalen in de media te horen: websites die de massa volk niet aankonden en het dus gewoon begaven, om maar iets te zeggen. Of bugs die in het voordeel van de fiscus werkten, waardoor brave belastingbetalers bedrogen uitkwamen. In ons land, dat de belastingbetaler tegenwoordig zélf de codes op zijn geschreven belastingbrief laat invullen (!) verschiet een mens van weinig meer.

Maar ik gaf het programma het voordeel van de twijfel.  Dat had ik dus beter een paar weken of maanden vroeger gedaan, want ondertussen sukkel ik al drie (!!) uur van de ene foutmelding naar de andere blanco pagina, tot mijn eigen wanhoop want morgenochtend vroeg uit de veren voor kennismakingsbezoek op de locatie van de volgende Werelddovendag (waarover ik binnenkort zeker nog een nieuw postje plaats alhier).

Konden ze daar bij het ministerie van Financiën geen straffere server vinden, zo één die laattijdige indieners een beetje nachtrust bezorgt, in plaats van extra stress die alleen maar zal leiden tot nog minder slaap?

Enfin, ik probeer het me niet té hard aan te trekken. Mijn brief is al binnen, nu ploeter ik me héél langzaam (en vaak ook heel onzeker, ondertussen letterlijk élke stap die ik vooruitzet opslaand –  als dat al lukt, want evengoed donder ik terug naar start…) door die van mijn partner. Maar (tot nu toe) zeventien (!!) keer terugdonderen naar de startpagina – en dat alleen bij Elke! – is toch wel een béétje overdreven, meneer Reynders! U doet uw reputatie helaas alle eer aan…

Volgend jaar een maand vroeger. Wis en zeker.

En dan staat er ook nog eens, als is het om de frustraties nog wat groter te maken, mooi in de linkerbovenhoek: “powered bij ccff atlas”, met een tekening van de Griekse god Atlas die de aardbol op zijn schouders draagt. Het léf!

Advertenties

1 reactie

Opgeslagen onder allerlei

Examentijd…

… is ook verbetertijd.

Dit jaar had ik net geen 40 studenten onder mijn hoede die ik de basisbeginselen van de Dovencultuur moest bijbrengen.  Met zes vragen per examen loopt het aantal te verbeteren antwoorden dan ook snel op, en met een storende dochter en een vriendin annex nieuwbakken mama die ik zoveel mogelijk probeer te ontzien wegens al heel druk met onze kleine meid, bleef ik maar uitstellen en uitstellen wegens zelf ook al genoeg te doen, tot ik er enkele dagen geleden echt niet langer meer mee mocht wachten wegens deadline.  De groepswerken, die toch ook behoorlijk wat leeswerk met zich meebrachten, waren al een hele tijd geleden gelezen en (algemeen) goedgekeurd, maar gisteravond besefte ik pas dat enkele daarvan nog geen kwotatie hadden gekregen.  Na zo’n tijd mocht ik dus opnieuw beginnen lezen, want de studenten horen het cijfer te krijgen dat ze verdienen, en geen nattevingerwerk waar een punt of twee meer of minder niet uitmaakt. Hoe geeft men dan eerlijk een cijfer aan een groepswerk, wetende dat er in elk werk mogelijks bloed, zweet en tranen gestoken is, en dat met verschillende thema’s die geen vergelijking mogelijk maken qua inhoud.   Eer, geweten en een helder hoofd. Zo doet men dat dan, zeker?

En de ongeveer 240 (open) vragen van het eigenlijke examen maakten het me nog moeilijker, met af en toe lang nadenken over een half puntje meer of minder op een bepaalde vraag.

Enfin, ik heb in eer en geweten eergisteren, gisteren en vandaag de nodige rode strepen gezet en wat bedenkingen geplaatst.  Maandag deliberatie en dinsdag proclamatie van de afgestudeerden, die nu elk al een dikke proficiat verdienen voor het harde werk en die mijn vakken allemaal al enkele jaren achter de rug hebben.  Het ga ze goed als tolk Vlaamse Gebarentaal (en op andere vlakken ook, dat spreekt voor zich).

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder M'n job(s)

A life…

Op 22 mei werd ik de trotse vader van dochter Isobel, wier foto op dit moment mijn facebookprofiel siert maar die ik hier voorlopig nog niet ga plaatsen.  Het moet gezegd, een kind krijgen is zonder meer de meest overweldigende ervaring die ik al heb mogen meemaken in mijn leven.  Dat kleine wezentje, oh zo teer maar nu al met een eigen karaktertje, slaapt op dit moment op de borst van haar moeder in de zetel achter mij.  Want ook de moeder is (net als de vader, maar toch meer), door de vele slapeloze nachten en het nooit echt kunnen doorslapen door de borstvoeding, zeer moe.  We zouden het echter niet anders gewild hebben, want klagen moeten we tot nu toe absoluut niet riskeren: Isobel trekt haar mooie mond alleen open als er gegronde redenen voor zijn, zoals honger, gevulde pampers (soms lijkt het wel of ze het wereldrecord pampers vullen op één dag wil breken, een gegeven dat andere ouders zonder twijfel ook kennen).

En nu wacht ik dus tot Isobel haar laatste voeding krijgt, om nadien moeder de vrouw even de kans te geven te bekomen voordat de nacht begint.  Want ook vaders kunnen af en toe wat helpen.  Als we het kleintje tenminste ook eens mogen vasthouden 🙂  En wat doet een mens dan… zijn blog na lange tijd nog eens updaten.

Ik kan het iedereen aanraden, vader worden. (en hetzelfde voor de moeders).

1 reactie

Opgeslagen onder fatherhood