Maandelijks archief: december 2008

Les Bienveillantes


Sinds eergisteren ben ik dankzij Elke in het bezit van bovengenoemd boek dat de Franse literatuur in 2006 flink doorheen schudde, maar dan wel in de Nederlandse vertaling. 100 bladzijden ver, en elke pagina lijkt wel een mokerslag.

Het boek, 970 blz. droog aan de haak, vertelt het verhaal van Max Aue, Öbersturmführer bij de SS en diens ervaringen tijdens de tweede wereldoorlog, waar hij werd ingezet bij de massale executies op joden en andere zogenaamd subversieve elementen in Oekraïne en Rusland (en naar ik aanneem waarschijnlijk nog op heel wat andere plaatsen, maar zover zit ik nog niet in die turf).

Wat dit boek anders maakt dan andere boeken, is op de eerste plaats natuurlijk het gezichtspunt (behalve Edgar Hilsenrath’s De Nazi en de Kapper ken ik geen roman die WOII benadert vanuit het oogpunt van de bad guy). Alleen is de slechterik hier heel wat meer dan een enkel maar een slechterik.  Max Aue is een man met gevoelens, twijfels, angsten en nachtmerries, net als het gros van de andere Duitse soldaten die aan de moordpartijen deelnamen. Een man die in het begin, diep vanbinnen, wil weglopen van alle horror, maar vanuit een volks-plichtsbewustzijn ook maar gewoon doet wat hij denkt te moeten doen.  En aldus, haast onmerkbaar, in steeds diepere shit (zelfs letterlijk) terechtkomt.  De titel verwijst dan ook naar deze mensen, deze welwillenden.

Het boek geeft tot nu toe, een erg ongemakkelijk gevoel.  En ik vrees dat het niet zal beteren.  Jonathan Littell laat het hoofdpersonage erg diep kijken.  Voor sommige lezers waarschijnlijk net wat te diep. De schrijver laat Aue dit ongemakkelijke gevoel al diep in de huid van de lezer persen in de inleiding: “Ik leef, ik doe wat ik kan, zo gaat het met iedereen, ik ben een mens zoals andere mensen, ik ben een mens zoals u. Ja toch, ik zeg u: ik ben net als u!”.

Ik zei het al. Een mokerslag.

Advertenties

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder the noble art of writing

Back to the world…

… na een wel zeer lange zomerslaap keer ik terug naar cyberland, om opnieuw af en toe wat nieuwigheden op het net te plaatsen.  Dit gebeurt, zoals u kan zien, niet meer op mijn oude website http://www.maximiliaanderawijde.be (wat uiteindelijk steeds omslachtiger en tijdrovender werk werd wegens té weinig ervaring met CSS, wordpressbroncodes en andere dingen die ik gewoon niet kan en waarvoor ik de tijd niet heb om het tot tevredenheid te leren), maar wel op deze nieuwe blog.

Mogelijk keert mijn “eigen” URL ooit wel weer terug, maar geef dat nog een paar jaar de tijd om zich, al dan niet met hulp van schoonbroer, grondig en tot ieders tevredenheid te ontwikkelen!

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder allerlei