Le Tour

Het is weer zover. Het eerste weekend van de grote vakantie komt eraan, en traditioneel betekent dat ook de start van één van de grootste evenementen ter wereld, de Tour. De wielerwedstrijd die algemeen wordt beschouwd als de zwaarste van allemaal (en misschien wel de zwaarste sportieve opdracht ter wereld is, extreme games à la in je onderbroek door de Sahara lopen niet inbegrepen), start dit jaar in London en zal drie weken later – behoudens collectieve zelfmoordpogingen in de Alpen of net-iets-te-precieze blikseminslagen – in Parijs aankomen, op de plaatselijke place m’as-tu vu.

De komende maanden deden alleszins niets goeds verhopen: na de uitgave van Memoires van een wielerverzorger vallen de bekentenissen uit de kast, worden juridisch waardeloze beloftes van een dopingvrij leven getekend en dreigen de Duitse nationale zenders bij het eerste dopinggeval in deze Tour de rechtstreekse uitzendingen pardoes te stoppen. De sport draait de laatste maanden dus duidelijk niet meer om wie het eerst de aankomstlijn overschrijdt, maar wel om wie met zijn pollekes niet van de verboden middelen kan of kon blijven. Het smaakt dan ook wat wrang: diegenen die aan het spul hebben gezeten, komen er al bij al nogal gemakkelijk mee weg. Om maar iets te zeggen: Riis geeft zijn gele trui terug, zijn naam wordt geschrapt van de erelijst en hij komt dit jaar een keertje niet naar Frankrijk in juli. Ook nog iets: een bovenmatig aantal renners is astmalijder. Ik weet dan ook wel dat sport gezond is en topsport ongezond, maar astma? Als wielrenner? Door al die uitlaatgassen van de motoren die in de weg rijden tijdens de wedstrijd misschien? Maar er is hoop: of er met het spul geknoeid wordt of niet, de speelruimte voor de valsspelers wordt jaar na jaar kleiner, door de steeds fijner afgestelde testen.

Zoals ik dus al zei: het zag en ziet er eigenlijk allemaal niet zo best uit, maar de valsspelende renners moeten steeds vroeger opstaan om een positieve controle te ontlopen. En tegelijk gaat alles ook gewoon zijn jaarlijkse gang: de voorbereidingen zitten erop, en morgenmiddag worden in het historische centrum van London de debatten geopend. Tot nu toe geen geval-Basso of –Ullrich zoals vorig jaar. De rust lijkt in het peloton relatief weergekeerd, al konden Astana-ploegmaats Vinokourov en Klöden het toch tijdens een persconferentie niet nalaten om tegenover het verzamelde journaille hun irritatie over de zoveelste dopinggerelateerde vraag duidelijk te laten blijken.

Het beloven alleszins drie boeiende weken te worden. Ook al moet ik de komende twee weken mijn passieve hobby van koers-kijken delen met mijn werk, ons nieuwe huis en de Gentse feesten, ik hoop min of meer dagelijks toch een stukje op de blog te kunnen plaatsen over de 3000 kilometer durende buitenproportionele fietstocht door Frankrijk. Lezers en commentaren altijd welkom!

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder competitieve lichaamsbeweging

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s