Maandelijks archief: mei 2007

Gent, zondagmiddag 12.30

Sinds gisteren is het plaatselijke museum voor schone kunsten na een renovatiepauze van vier jaar terug geopend voor het grote publiek. Lief, haar broer en ik besloten eens langs te gaan en de sfeer te gaan opsnuiven. Het echte bezoekwerk bewaren we voor een andere keer, wegens veel te druk (de massa leek zonder meer op de overrompeling in het Musée d’Orsay, waar ik nu al twee keer ben geweest en telkens over de koppen kon lopen).

Enfin, het is mooi geworden. Hieronder al één impressietje. Andere foto’s op mijn flickr!

Image Hosted by ImageShack.us

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Cultuur

Huiswerk

Ik geef ondertussen een kleine twee jaar les.  Elke zaterdag, afwisselend een semestertjen in de voor- en in de namiddag, krijgen de studenten in een zevental blokken van 3,5u les over Dovencultuur en Psychosociale Aspecten van Doofheid. Omdat enig inzicht in de leerstof altijd mooi meegenomen is, en ik er niet tegen kan dat studenten zich tijdens een studie beperken tot papegaaiwerk, geef ik in navolging van mijn voorganger ook elke keer een groepswerk mee. Zo leren ze, om het in mooie en dure woorden te formuleren, ook wat actief denken.

Enkele weken geleden had ik met Maartje een interessant gesprek over die groepswerken.  Blijkbaar zorg ik niet alleen bij mijn mede-docenten voor een hoop last, maar ook bij Fevlado en bij de Doven die de Dovenclubs te lande wel eens durven te frequenteren. De meeste groepjes weten er blijkbaar niets beter op te bedenken dan aan die mensen te gaan vragen waar ze informatie kunnen vinden, of bedelven hen onder al dan niet grote enquêtes over het groepswerkthema.  Tiens.  Nu zijn die mensen meestal wel van het meegaandere type, maar vijf, zes, zeven groepswerken helpen maken is zelfs voor hen een beetje teveel van het goede.

Enfin, het bracht me aan het denken.  Tot nu toe liet ik de keuze van de groepswerken redelijk vrij, maar dat lijkt dus ook niet echt alles te zijn.  De studenten worden op de VSPW opgeleid tot tolk, en niet tot theoreticus Deaf Studies (daarvoor moet men in Bristol of Gallaudet zijn), en dus stond het naar mijn idee de studenten dan ook vrij om bij hun groepswerk voor een meer praktische benadering van een bepaald thema te kiezen, en een al te zware brok theorie niet als noodzakelijk te achten.

Maar nu begin ik stilaan toch een beetje te twijfelen of zo’n grote vrijheid wel een goed idee was. Ik geef weliswaar een aantal mogelijke onderwerpen op tijdens de uitleg over de groepswerken, maar studenten hebben nog steeds de keuze tot het zich eigen maken van een ander thema.  Ze waren er tot nu toe dus erg vrij in. Het lijkt me op dit moment het één of het ander: ofwel maken ze hun taak meer concreet (bijvoorbeeld met een enquête), ofwel probeert men zich theoretisch in te graven in het gekozen thema (of men opteert voor een combinatie van beide: dat lijkt me sowiezo al nodig bij een meer concrete taak: een beetje theoretische achtergrond lijkt me niet teveel gevraagd).  Tijdens het nalezen van de groepswerken van dit jaar lijkt het me dat er bepaalde groepen er wel eens met de pet naar durven gooien op dat theoretische vlak , en dat men niet dieper durft, kan of wil ingaan op bepaalde opgegeven of voorgestelde thema’s.  Is dat uit intellectuele gemakzucht of doen de studenten op dat moment ook écht hun best om er het beste uit te halen? Geen flauw idee.  Wat mag ik op dat vlak van hen verwachten?  Moet ik doe-taken verbieden, en alleen nog denk-taken overhouden?

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder M'n job(s)

Rollende koppen

Ah! Een paar weken nadat Memoires van een wielerverzorger uitkwam, beginnen steeds meer (ex-) wielrenners blijkbaar de eerlijkheid te verkiezen boven dat leugenachtige geneuzel van wat allàng een publiek geheim was, maar dan wel één op basis van vermoedens en beschuldigingen van niet-renners.

En nu! Christian Henn! Bert Dietz! (voor diegenen die niks van koers kennen: ‘t is niks, een mens kan ook niet àlles weten!) Udo Bölts! Erik Zabel! Rolf Aldag! En vandaag, als voorlopig orgelpunt, Bjarne Riïs himself. Nu al de rest nog, want ze gaan me niet wijsmaken dat er alleen maar gefoefeld werd bij Telekom en Festina, mijnheer!

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder competitieve lichaamsbeweging

Verwondering

Net terug van Herman van Veen in het Capitole. Wat ik zeker moet en zal onthouden:

  • Voor iemand van 61 lentes jong is Herman verdomd lenig: op het einde van de show klom hij door en over de eerste rijen heen naar de uitgang toe. Kwestie van op een originele manier afscheid te nemen, vermoed ik.
  • Alleen was dat afscheid geen afscheid. Het afscheid daarna evenmin. Het afscheid dààrna ook evenmin. En die daarna eigenlijk ook niet, want nadien kwam hij ook nog eens. En nadien, als ik nog goed aan het tellen ben, ook. Om maar te zeggen: die man weet van geen ophouden. Elke keer als hij afscheid nam, ging er weer een deel van de zaal weg. Uiteindelijk nog hoop en al een paar honderd mensen over. Maar die kregen wel een zeer mooie versie van Later in de plaats. *pinkt traan weg van ontroering*. En toen gingen lief en ikzelf ook weer naar huis. Misschien speelt hij daar nu nóg, in dat Capitole! Herman had er zichtbaar zin in vandaag.
  • Een paar uur op voorhand eens gaan rondhangen bij de zaal kan geen kwaad: dankzij een vriendelijke mevrouw aan de kassa aldaar kreeg ik een upgrade van rij 21 naar rij 2. En dat nadat ik uitlegde dat ik doof was, en eigenlijk kwam vragen of ze geen setlist zou kunnen aftroggelen bij de crew van Herman Van Veen. Het lieve mens dacht dat ik vanop rij 2 misschien wel zou kunnen liplezen. Ze mag dat denken. Die setlist heb ik uiteindelijk niet meer gezien (perfectionist Herman zat blijkbaar nog tot net voor de show aan die lijst te schaven), en dus had ik het grootste deel van de tijd geen benul wat er gespeeld of gezegd werd. En lief kon me ook niet echt helpen, wegens niet echt een fan (tot vandaag, mag ik hopen).
  • Maar dat kon me, zoals ik eerder al zei, niet schelen. De bedenker van Alfred Jodocus Kwak heeft voldoende visueels in huis om een avond mee te vullen voor een dove kijker. Alleen moet ik de volgende keer misschien toch maar overwegen om een tolk mee te nemen. Maar of die daar zijn/haar werk mag doen? Euhm. Neen, dan een nog beter idee: eens bij zijn impresariaat vragen of één van zijn optredens volgend jaar of het jaar erna of wanneer hij ook nog eens terugkeert naar dit land, toegankelijk gemaakt kan worden voor doven. Ikke kandidaat om dat (te proberen) te organiseren! Zijn er geïnteresseerden? Kommil Foo was dan wel een succes, maar zou Herman óók zoveel aantrek hebben? Let me know!
  • Die drie muzikanten van hem kunnen een stukske spelen, en dat had zelfs ik door, met die rammelende oren van me: Erik van der Wurff op piano (en blijkbaar ondertussen ook op xylofoon, basgitaar, gewone gitaar, trekzak en contrabas); Jannemien Cnossen (hoogzwanger op viool en gitaar) en Edith Leerkens (herejezusmina, die gitaar van haar heeft afgezien!) zijn het zout op elke aardappel die een zanger zich kan wensen.
  • Dat ik twee pingpongballen heb meegepikt. Hij kan ze vast missen, want er kwamen een – schat ik – vijfhonderdtal uit de lucht gevallen. Het kunnen er ook duizend zijn. Past mooi in mijn collectie, naast de twee plectrums van Mike Mills.

Enfin, u leest het: op dit moment schrijft een tevreden man. Slaapwel.

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Cultuur

Weblogs en videoblogs

Ik zat me vanmiddag tijdens mijn werk af te vragen hoe het kwam dat er in België tot nu toe zo weinig dove mensen zijn met een echt interessante weblog waar ook thema’s die de doven zelf aangaan, aan bod komen. Ik besloot toen maar om meteen na het thuiskomen van mijn werk (nog) eens via de website van doven.be rond te kijken in de Deaf Flemish Blogosphere. Ik zocht uitdrukkelijk naar websites die het niet alleen maar over nieuws hebben (zoals bvb. bartalmai.be, die zichzelf wel een vlog noemt maar het in feite niet is, toch niet volgens de definitie die ik aan een vlog geef). Verschillende doven die zich daar hebben aangemeld op de link-pagina hebben weliswaar soms een mooi profiel aangemaakt bij deze of gene datingboxsite à la Redbox, maar een échte weblog of vlog waar mensen vertellen over wat zij meemaken, al dan niet in de dovengemeenschap? Het resultaat is na mijn korte onderzoek bedroevend: Witte Zwanen, Zwarte Zwanen; Pigs Can Fly ; de weblog van Helga Stevens (al is die website toch eerder in de partijpolitieke sfeer); de website van ene Cuteboy en Hildaholics. De oogst is dus mager. Kan iemand mij eens vertellen hoe dat komt?

Het is natuurlijk wel zo dat de vijver om uit te vissen in Vlaanderen (schattingen gaan van 4000 tot 7000 Vlaamse Doven) zeer klein is, maar dat zou eigenlijk geen argument mogen zijn. In de VS swingen de weblogs en vlogs de pan uit, en elke dove ginder lijkt bij wijze van spreken wel een mening klaar te hebben. Dat zou hier ook wel eens mogen gebeuren. Het valt echter op: het aantal mensen dat op interessante posts op deze bestaande blogs ingaat en erover discussieert, blijkt klein te zijn.

Misschien wordt het toch maar tijd voor de Vlaamse doven om wat internationaler te gaan (voor zover dat al niet gebeurt: verschillende van bovengenoemde bloggers – toeval bestaat niet – hebben al in het buitenland vertoefd).

Iemand een reactie?

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Deaf/Deafhood

Boek

Mensen die mijn leven een beetje kennen, weten dat ik het bij momenten/soms/regelmatig nogal druk heb en daarna nogal moet recupereren. Ik zou het een zwak gestel noemen, maar dat vind ik flauw van mezelf, want met drie jobs heeft een mens geen tijd om een zwak gestel te hebben.

Toch vind ik het REUZE-vervelend dat ik, zodra ik een tandje erbijsteek, regelmatig een keer ziek word (het voorbije schooljaar toch alweer 2,5 weken in de lappenmand gelegen, alstublieft). Dat spelletje is nu al een paar jaar aan de gang, en de indruk groeit dat ik gezond mag eten wat ik wil, mag sporten wat ik wil, het helpt niets om het virus tegen te houden (want dat is wat ik altijd onder lijf en leden heb: een stomme virale infectie). Mijn bloed is al een paar keer onderzocht, en daarbinnen is op het eerste zicht niets mis. Of toch niets grondig mis. Zucht. Maar het neemt niet weg, elke keer als ik opnieuw langzaam probeer op te bouwen met fietsen en/of lopen: élke keer wordt dat doorbroken door die gdvd’de beestjes. Enfin, vorige week had ik het dus terug zitten, maar een hele dag in bed of de zetel liggen gaat op den duur, ziek of niet ziek, ook vervelen.

Ben dan maar opnieuw aan een boek begonnen. Te schrijven, welteverstaan. En nu ik het hier wereldkundig maak (enfin, wereldkundig, voor die tien of twintig bezoekers per dag), voel ik me verplicht om het af te werken ook. En neen, ik vertel niet waar het over gaat. En neen, je mag het niet lezen. Nog niet.

En ik heb het al zo druk, dus ik weet niet waar ik de tijd moet gaan halen om DAT ook nog eens erbij te nemen. En toch moet het. Omdat ik het zeg.

Het is dus maar dat je het weet. Max schrijft nu even geen (belabberde) gedichtjes, maar een heus boek. Van meer dan 20 bladzijden. Misschien zelfs van meer dan 200. Hiep.

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder allerlei